Ik weet het nog goed. Het was een vroege ochtend ergens eind jaren ’90. Zoals altijd keek ik trouw om 7 uur in de ochtend naar Fox Kids, voordat ik me klaar moest gaan maken voor school. Ineens kwam er een nieuwe tekenfilm op de televisie. Een jongen beschermde een geel muisachtig wezen van een aantal boze vogels. In eerste instantie vond ik het niet zo spannend, maar toen ik later de gehele aflevering terugkeek wist de jongen en zijn muis, genaamd Pikachu, mij wel te boeien. Dat was het begin van een obsessie met Pokémon die ook in mijn volwassen leven nog altijd voortduurt.
Gotta catch ‘em all
Al snel wilde ik alles hebben wat met Pokémon te maken had. De Bart Smit had een hele wand vol met Pokémon merchandise. En toen kwamen de kaarten. 7 gulden voor een boosterpack. 25 gulden voor een volledige deck. Na lang zeuren kreeg ik van mijn moeder het eerste pakje en toen was het aan. Iedere woensdag keek ik verlekkerd naar de pakjes achter de kassa. Af en toe beloofde mijn moeder dat ze er eentje voor mij zou kopen. Als ze dan uitverkocht waren dan was het huilen. Op een gegeven moment werd de hype zo erg dat de kaarten op het schoolplein werden verbannen. Prima ook, aangezien ik als 7-jarige ooit mijn Gyarados ruilde tegen een Tangela. Ik wist namelijk niet beter.
Daarna werden we langzaam tieners. Op de middelbare school was Pokémon niet cool meer en verdween het naar de achtergrond. Pas toen ik de twintig aantikte raakte ik weer geïnteresseerd in de spellen en begon ik af en toe weer kaarten te kopen. Dat zwakte naar verloop van tijd ook weer af. Maar ondanks het feit dat ik nu uit kijk naar de nieuwe spellen en nog even enthousiast wordt van de eerdere generaties, is er ook wel een smet op de hobby gekomen. Waardoor dat komt? Scalpers, natuurlijk.
Gekkenhuis in het Van Gogh Museum
De gekte rondom Pokémon is al een langere tijd bezig, maar werd pas echt overduidelijk toen Pokémon een samenwerking aanging met het Van Gogh Museum. Net als vele fans met mij was ik enthousiast om het museum te bezoeken en natuurlijk om de speciale promokaart te ontvangen. Ik kon helaas pas een tijdje na de opening gaan, maar toen was het alweer verpest door mensen die dachten een slaatje te slaan uit de samenwerking. Beelden van volwassenen die aan elkaar trokken om maar de schaarse merchandise te kunnen bemachtigen om deze voor veel geld op internet te zetten. De promokaart werd voor astronomische bedragen verkocht en mensen die het museum bezochten werden lastig gevallen om hun kaart aan scalpers te verkopen.
De situatie werd zelfs zo erg dat het Van Gogh Museum de kaarten niet meer uitgaf. Iets wat leuk had moeten zijn voor fans werd compleet verpest door mensen die enkel geld wilden verdienen.
Het was een voorbode voor wat er nog stond te gebeuren. De stukjes karton met de monsters erop gedrukt werden veel waard. En waar geld te verdienen is, daar zijn scalpers. Dit tuig staat al vroeg in de ochtend voor de deur van winkels zodat ze alles kunnen opkopen omdat voor astronomische bedragen weer te verkopen. Als gewone fan is het haast onmogelijk om tegen een normale prijs nog de populaire sets aan te schaffen. Ineens zijn populaire influencers als Enzo Knol bezig om op een livestream pakjes te verkopen en die live uit te pakken. Nooit hebben deze influencers enige interesse in Pokémon getoond, maar nu het lucratief is, is het ineens interessant.
Dit bericht op Instagram bekijken
De lol is er vanaf
Van meerdere fans hoor ik dat ze geen interesse meer hebben om de kaarten te sparen als hobby. Waarom zou je het ook nog doen als het zoveel geld kost en je hiermee de scalpers in stand houdt? Als er gevechten uitbreken om zoveel mogelijke kaarten te kunnen opkopen, waarbij kinderen en echte fans niet eens de kans krijgen om voor een normale prijs iets te kopen, dan gaat er toch iets mis. Dat laten de reacties op een artikel in de krant, waarin een 19-jarige zegt dat hij tonnen verdient met de kaarten, ook zien. Is het jaloezie? Nee, niet iedereen is belust op geld ten kosten van anderen. Sommige mensen willen gewoon bezig zijn met een leuke hobby.
‘Ja, maar business is business en ik moet toch iets verdienen!’ Je kunt ook gewoon gaan werken. Het is niet nodig om een hele franchise te verpesten voor fans die er echt in geïnteresseerd zijn. Dus wil je geld verdienen aan Pokémon? Prima, maar weet dat je wel een hufter bent. Hopelijk gaat Pokémon de aankomende sets zoveel printen dat er niets van waarde overblijft. Dan kunnen de echte fans hopelijk weer bezig gaan met waar het om draait. To catch ‘em all.
