Jaren na de release van de eerste Harry Potter film zijn er nog filmstudio’s die het succes van de serie proberen te evenaren. Niet alleen qua films, maar ook veel schrijvers verzonnen ineens magische scholen. Een van deze boekenreeksen is The School For Good And Evil van Soman Chainani. Afgelopen oktober bracht Netflix de film adaptatie van het boek uit. Stop een vleugje Potter, The Descendants en wat Romeo & Juliet bij elkaar en dit verhaal is het resultaat. Klinkt het overvol? Dat kan kloppen, want dat is het ook. Ondanks een sterrencast en een duidelijke intentie om een franchise op te zetten, is The School For Good And Evil niet goed genoeg.

Waar gaat The School For Good and Evil over?

De film gaat over twee vriendinnen die als dag en nacht van elkaar verschillen. Sophie (Sophia Anne Caruso) is petite en blond en droomt ervan om een prinses te worden. Ze wil ontsnappen aan haar stiefmoeder en het saaie leven in het dorp waar niemand haar begrijpt. De lange wilde Agatha (Sofia Wylie) woont samen met haar moeder in een hutje in het bos. Daar maken ze samen toverdranken, ze heeft een naakte kat genaamd Reaper en ze draagt alleen maar zwart. Ze moet dus wel een heks zijn en daardoor wordt ze ook lastiggevallen door alle dorpslieden.

Alles verandert als Sophie een wens doet die ervoor zorgt dat zowel zij als Agatha gekidnapt worden door een enorme vogel. Sophie wenste dat ze naar de School of Good and Evil gebracht werd. Dit is de plek waar alle sprookjes ontstaan. Ze worden getransporteerd naar een andere dimensie, waar Sophie neergezet wordt bij de School for Evil en Agatha bij de School for Good. Agatha wil alleen maar samen met Sophie naar huis, maar Sophie is ervan overtuigd dat er iets is mis gegaan. Ze wil blijven, maar wel bij de School for Good. Hoe meer ze echter wil bewijzen hoe goed ze is, hoe meer haar kwaadaardigheid naar buiten komt. Sophie weet het nog niet, maar er is een duistere kracht aan het werk om ervoor te zorgen dat haar volledige kwaadaardige potentie naar buiten komt. Alleen Agatha kan haar nog redden.

Te lang, te vol en niet interessant genoeg

Een van de eerste dingen die opvallen is hoe absurd lang deze film is. In 2,5 uur tijd worden er zo ontzettend veel personages en verhaallijnen doorheen gejast maar geen enkele wordt goed uitgewerkt. Het script focust zoveel op world-building en flashbacks dat het daadwerkelijke verhaal maar niet van de grond komt. Daarnaast staan de visuele effecten, hoe mooi ook, centraal. Hierdoor heeft het grootste deel van de enorme cast helemaal niets te doen. We worden geïntroduceerd aan een berg studenten, maar geen van hen krijgt de tijd om echt een goed personage neer te zetten. Ieder personage heeft maar een enkele karaktereigenschap en daar moeten we het mee doen. Ze staan in dienst van het magere verhaal, maar zijn er amper onderdeel van.

De film heeft een enorme sterrencast, maar het grootste deel van die cast heeft weinig te doen. Kerry Washington en Charlize Theron vermaken nog wel als de directrices van allebei de scholen. Maar talenten als Laurence Fishburne en Michelle Yeoh krijgen zo weinig te doen dat het illegaal zou moeten zijn. Waarom huur je zoveel grote namen in om ze vervolgens amper te gebruiken? Het staat leuk op de poster natuurlijk, maar het is alleen maar een teleurstelling voor de kijkers.

Descendants op Zweinstein

De schrijver van de boeken was duidelijk geïnspireerd door Harry Potter, maar er is ook een vleugje van Disneys Descendants aan het verhaal toegevoegd. Zo zijn de studenten de kinderen van bekende schurken zoals Prince Charming, King Arthur en Captain Hook. Behalve dit benoemen wordt er echter verder helemaal niets mee gedaan.

The School For Good And Evil doet nog een wilde poging om alle cliché verhaallijnen om te gooien, maar dit maakt weinig indruk. De blonde Sophie is kwaadaardig, terwijl de gothic Agatha een goed hart heeft. Het populaire groepje meiden die op de goede school zit zijn eigenlijk gemene meiden, terwijl de kwaadaardige meiden juist onbegrepen zijn. Hartstikke leuke insteek, maar de uitvoering laat te wensen over.

Conclusie

Het is duidelijk dat Netflix met deze film een eigen franchise wilde opzetten waar zowel kinderen als volwassenen van kunnen genieten. Het probleem is echter dat door het grote aantal verhaallijnen en personages die in een enkele film werd gestopt, de film de plank misslaat. Dit is een schoolvoorbeeld van een film die zoveel beter had gewerkt als een serie. Dan is er namelijk meer tijd om alles uit te werken. Vooralsnog heeft The School For Good And Evil geen en ze leefden nog lang en gelukkig.