Na de live-action van de familiefilm How To Train Your Dragon, was deze hartverwarmende film ook te zien op het grote doek met een live orkest in het Concertgebouw Amsterdam. Blockbusterfilms zoals Jurassic Park, The Godfather en Gladiator waren hiervoor al te zien en werden met veel enthousiasme omarmd. Cinema in Concert biedt de bezoeker een unieke ervaring om geliefde films te beleven met de focus op filmmuziek. Social media is in ieder geval helemaal weg hiervan. Echter, er zijn strikte regels wat betreft opnames. Met af en toe een foto van de voorstelling creëert Cinema in Concert een exclusieve sfeer die bezoekers aantrekt om ook hier een deel van uit te willen maken. Ook wij konden de verleiding niet weerstaan en bezochten How To Train Your Dragon in het historische Amsterdam Concertgebouw. In deze blog delen wij hoe deze ervaring ons beviel en of het inderdaad zo uniek is.
Over het concept
Cinema in Concert organiseert muziek- en concertervaringen in Europa. Sinds 2019 zijn ze actief in het organiseren van evenementen wereldwijd. Hun liefde voor film en muziek zorgde ervoor dat ze vanuit de elektronische festivalwereld een sprongetje maakten naar de theaterwereld. Sindsdien organiseren ze filmconcerten waarbij films in hun geheel worden getoond terwijl een symfonieorkest (en soms ook koor) de onvergetelijke muziek ten gehore brengt. Deze belevenis sleurt de bezoeker mee in een muzikale reis en wervelende cinema-ervaring. Naast welbekende films zoals Star Wars, Harry Potter en Love Actually, organiseren ze ook eigen producties zoals Efteling in Concert. In Nederland worden deze unieke concerten gehouden in onder andere Het Concertgebouw Amsterdam, Rotterdam Ahoy, De Doelen Rotterdam en Stadsschouwburg Antwerpen.
Cinema in Concert vs (thuis)bioscoop
Waarom zou je zulke klassiekers herbeleven in een grote zaal vol andere mensen, terwijl je ook op je bank kan blijven met de tv aan? Het kost even wat tijd en geld, maar je krijgt er wel een speciale ervaring voor terug die je niet krijgt op je bank. Tijdens de selectie van de zitplaatsen kreeg je de optie om het perspectief waar te nemen vanuit je geselecteerde stoel. Hierdoor kon je bewuster kiezen waar je wilde gaan zitten en hoe je blik op het doek eruit zou komen te zien.
De zaal was ingedeeld in verschillende secties, met een balkon en een sectie achter het doek naast de reguliere sectie. Wij zaten een beetje in het midden in de reguliere sectie en het uitzicht was prima te zien. Natuurlijk ligt het een beetje aan wie je voor je krijgt, maar onze voorste man was zo beleefd om een beetje onderuit te zakken. Er zijn dus toch nog mensen die met anderen rekening houden. Ook al had deze vriendelijke man dit niet gedaan, we hadden alsnog een fatsoenlijk uitzicht.
Achter het doek waren nog twee secties voor het publiek. Op het eerste gezicht vroegen we ons af hoe deze mensen de film moesten bekijken, want ja, achter het doek wordt het toch lastig om de film te zien? Echter, hier is rekening mee gehouden en er werd ervoor gezorgd dat ook deze mensen van de film konden genieten met extra schermen. De stoelen waren ook prima om op te zitten voor meer dan twee uur lang. Het is misschien niet te vergelijken met je oude vertrouwde bank, maar het waren ook geen plastic stoelen.
De muziek
Filmmuziek staat natuurlijk centraal in dit concept. De gekozen films hebben van nature de meest geprezen filmmuziek en dit wordt nog eens versterkt met een live orkest. Deze kan verschillen per film, maar bij How To Train Your Dragon speelde Het Residentie Orkest de harmonieuze klanken van de film. Het Residentie Orkest is het orkest van, voor, in en vanuit Den Haag. Sinds zijn eerste concert in 1904 heeft het zich ontwikkeld tot een van de gerenommeerde symfonieorkesten van Nederland. Met de Belgische componist en dirigent Dirk Brossé leverde ze samen een spectaculaire luisterervaring. Hoewel de uitvoering soepel verliep, overweldigde deze de film zelf iets te veel. Die was overigens in het Engels met Nederlandse ondertiteling, waardoor het de film goed kon blijven volgen.
Opmerkelijk waren de momenten wanneer er geen muziek speelde. Dan pas realiseer je eigenlijk hoeveel muziek er wel niet in een film kan zitten en hoe deze het beïnvloedt. Meerdere malen kregen Het Residentie Orkest en Brossé een staande ovatie van het publiek. En terecht, want ze hebben vlekkeloos (voor zover ik weet) elke noot weten over te brengen. Zelfs de introductie van DreamWorks werd live gespeeld.
De ervaring
Cinema in Concert is dus een unieke ervaring die je niet krijgt vanuit je huis of de bioscoop. Het is niet meer zomaar even een film kijken; het is een hele belevenis waarop men zich voorbereidt. Hoewel er geen formele dresscode was, zal ik je wel aanraden om je joggingsbroek thuis te laten. De planning en het verloop van de avond waren keurig geregeld zonder hinderingen. Terwijl de tickets uitverkocht waren, voelde de zaal niet al te beklemmend aan en het wachten op de garderobe viel wel mee. De wc’s zijn een ander verhaal; vooral bij de dames kan de rij erg lang zijn.
Wat voor soort mensen kan je nu verwachten tijdens zo’n evenement? Eigenlijk is dit voor iedereen. Het maakt niet uit of je jong bent of oud, alleen gaat of samen. Het is voor iedereen toegankelijk, zelfs voor mensen met een handicap. Alleen slechthorenden of mensen die geen Engels begrijpen, kunnen beter een alternatief opzoeken. Misschien weet Cinema in Concert voor de toekomst hier een oplossing voor te vinden. Het zou natuurlijk leuk zijn als het écht voor iedereen toegankelijk zal zijn. Dit is overigens niet alleen een uitdaging voor Cinema in Concert, maar voor films in het algemeen.
Conclusie
Cinema in Concert bewijst dat een film meer kan zijn dan alleen een visuele ervaring; het wordt een muzikaal spektakel dat je zintuigen op meerdere niveaus aanspreekt. Het concept is op zichzelf indrukwekkend en ronduit magisch. In een tijd waarin we massaal consumeren vanuit de comfortzone van onze bank, nodigt dit evenement uit tot een collectieve beleving waarin muziek, beeld en publiek samensmelten. Het is een herinnering aan wat cinema óók kan zijn: een kunstvorm die je niet alleen kijkt, maar ook voelt. En dat, beste lezer, krijg je echt niet op Netflix.
