Ben je toe aan een sprookjesachtige slow-burn romantasy? Dan moet je Six Crimson Cranes proberen. Dit verhaal voelt tegelijk authentiek en als een hervertelling met veel Aziatische invloeden. Ondanks dat de hoofdpersoon het haar missie maak om haar broers en vader te redden, bloeit er toch een romance op die de rest van het verhaal niet overschaduwt. Een prachtig verhaal over familie en doorzettingsvermogen.

Waar gaat Six Crimson Cranes over?

Een verbannen prinses. Zes betoverde kraanvogels. Een gruwelijke vloek…

Shiori’anma is de enige prinses van haar land en heeft verboden magie die ze geheim houdt. Als dat geheim verklapt zou worden, zou haar vader haar verbannen naar een plek waar magie nog wel mag bestaan en Shiori kan niks ergers bedenken dan haar vaders, broers en heerlijke lokale lekkernijen achterlaten. Behalve misschien tijd doorbrengen met haar afstandelijke stiefmoeder, die Shori niet kan uitstaan.

Gelukkig weet Shiori haar magie vaak prima te verbergen. Tijdens haar verlovingsceremonie met een man die ze niet kent, verliest ze helaas de controle. De verloving wordt afgekapt en even is Shiori blij, tot haar stiefmoeder Shiori en haar broers vervloekt. De prinsen veranderen in kraanvogels en Shiori mag geen woord meer spreken, anders sterven haar broers. Shiori vreest voor haar leven en slaat op de vlucht, op zoek naar een manier om de vloek te verbreken en haar vader van haar stiefmoeder te redden.

Ontzettend sfeervol, maar niet origineel

De oplettende lezer herkent waarschijnlijk al elementen van het sprookje De Zes Zwanen. In Six Crimson Cranes zit daarnaast een vleugje Assepoester, de legende van Chang E en het verhaal van de Bamboo Cutter. Allemaal gerold in een sfeer van sprookjesachtige Oost Aziatische folklore en het werkt fantastisch goed. Het voelt, ondanks de duidelijke basis in bestaande legendes, toch verfrissend op een manier.

Six Crimson Cranes leest lekker weg

De sfeer zit er dus goed in en de schrijfstijl leest ook prettig. De personages waren interessant, maar toch wat oppervlakkig. Naast hun missies en doelen hadden ze weinig persoonlijkheid. Wat zijn hun hobby’s? Waar zijn de quirks? Ze voelden niet bijzonder menselijk of herkenbaar aan. (De stiefmoeder was is een gigantische uitzondering op verrassend genoeg, maar daar wil ik niet te veel over weggeven.)

Ook het plot zelf was niet fantastisch of bijzonder geloofwaardig. Zelfs voor een fantasyboek had ik er moeite mee om te geloven dat Shiori nooit geluid maakt, hoeveel pijn ze ook heeft, hoe hard ze ook schrikt, hoe grappig iets ook is. Het is niet alsof ze ooit heeft getraind om stil te zijn of dat ze extra gedisciplineerd is. Het tegenovergestelde juist. Ze is een verwende prinses die nog moet leren hoe de echte wereld werkt. Hierdoor kon ik me niet in haar herkennen, was het soms moeilijk om voor haar te supporten en voelde ik een afstand tussen het verhaal en mij.

Ook de diversiteit is in dit boek ver te zoeken. Shiori leest heel erg als een demiseksueel personage, maar er wordt nergens ook maar iets van queer representatie benoemd. Iedereen is dun, ablebodied, etc. etc. Een beetje meer variatie was fijn geweest.

Een aanrader als je de juiste verwachtingen hebt

Six Crimson Cranes is dus zeker niet perfect, maar wel prettig om te lezen. Het boek had wel een stuk korter gekund. In de eerste helft van het boek zat het wel goed met het tempo. Daarna voelde het verhaal een beetje uitgekauwd en werd het voorspelbaar. Ook sloeg de hopeloze romantiek toe, waar ik geen fan van ben. En een liefdesdriehoek… Nee bedankt.

Kortom: Six Crimson Cranes heb ik met plezier gelezen, maar er zit niet genoeg in om me enthousiast te maken voor het vervolg.