Los Angeles is de stad van de creatievelingen en de dromers. Er wordt gezegd dat als je het wil maken in de entertainmentindustrie, LA de plek is om naartoe te gaan. Tegelijkertijd is het ook de stad van leegte en oppervlakkigheid. Dat is ook te zien in de HBO serie I Love LA, waarin de egoïstische influencers en It-girls op de hak worden genomen. Toch is ook de serie voor een groot deel net zo oppervlakkig als de mensen die het uitbeeldt.
Waar gaat I Love LA over?
Maia (Rachel Sennott) heeft het goed voor elkaar. Ze heeft een goede baan, een lief vriendje (Josh Hutcherson) en vrienden die ze al kent sinds school. Maar toch wil ze promotie, al wil haar baas Alyssa (Leighton Meester) die niet geven. Maia deelt met Alyssa dat ze haar beste vriendin, Tallulah (Odessa A’zion), gaat managen. Als Tallulah echter weer terug in Maias leven komt, brengt ze alleen een hoop chaos met zich mee.
Te oppervlakkig
De wereld van influencers is oppervlakkig. Zoveel weten we natuurlijk al. En hoewel Los Angeles de droom is van iedereen die iemand wil zijn in de wereld, is het niet allemaal glitter en glamour. De cast van I Love LA bestaat dan ook uit een ensemble van personages waar het licht aan is, maar niemand is thuis. Behalve bij Josh Hutchersons Dylan dan, de enige normale persoon in de groep, die jammer genoeg voor hem in alle chaos wordt meegesleurd.
Op zich had de serie een goede kijk kunnen zijn in het lege leven van mensen die alleen leven voor uiterlijk vertoon en likes op social media. Het probleem is echter dat de serie zelf ook diepgang mist. De personages voelen leeg aan, omdat ze dat ook zijn. Niemand heeft motivaties voor de dingen die ze doen. Er is ook geen personage die enige emotie laat zien, behalve boosheid als iets niet gaat op de manier zoals ze willen. Ondanks het feit dat de serie natuurlijk gaat om mensen die weinig te bieden hebben, zouden het nog steeds echte mensen moeten zijn. Een komedie kan niet alleen werken door middel van grappen. Er moet inhoud achter zitten.
Het mist humor
I Love LA voelt alsof er geen richting aan het verhaal zit. Het is niet alleen chaos in de levens van de hoofdpersonages, maar ook een chaos qua verhaal. De humor werkt ook niet altijd. Het voelde alsof de humor vooral zat in eindeloos gebrabbel. Echter is er een aflevering met Elijah Wood, die een extreme versie van zichzelf speelt, die wel wist te entertainen.
De cast an sich is prima. Alle acteurs weten de leeghoofdige Gen Z’ers sterk neer te zetten. De serie is het sterkste op het moment dat het de vriendschap en de gebreken tussen Maia en Tallulah laat zien, maar die momenten alleen zijn niet genoeg om de serie naar een hoger niveau te tillen.
Conclusie
I Love LA is net zo leeg als de mensen die het persifleert. Er zitten leuke momenten in, maar al met al is het niet voldoende om de aandacht vast te blijven houden.
I Love LA
HBO Max
Goed
- Wel leuke momenten
- Cast is prima
Niet zo
- Voelt oppervlakkig aan
