Zach Cregger staat bekend om zijn films die op het randje balanceren van horror en donkere humor. Zijn film Barbarian was onverwachts een ongekend succes. De film gebruikte een concept waar je je als kijker in kon vinden, en zorgde ervoor dat dat helemaal ontspoorde. Zijn nieuwste film, Weapons, werkt op eenzelfde manier. De film begint met een simpel mysterie, maar gedurende de speelduur ontpopt zich een verhaal dat je niet aan ziet komen. Cregger is dus wederom geslaagd in het maken van een niet-alledaagse film die je op het puntje van je stoel houdt.
Waar gaat Weapons over?
Op een woensdag twee jaar eerder, in het dorpje Maybrook, Pennsylvania, renden zeventien kinderen uit de klas van docent Justine Gandy (Julia Gardner) om exact 2.17 in de ochtend weg van huis. Ze verdwenen allemaal. Slechts één student bleef er over. Maar waarom rende Alex niet weg? Weet hij misschien meer? Het zou het dorp een worst wezen. Justine moet wel de dader zijn. Ze wordt bestempeld als een heks. Maar is dat wel zo?
Andere structuur en stijl
Zoals we van Cregger gewend zijn, kiest hij ook in Weapons niet voor een standaard verhaalopbouw. De film is verdeeld over zes hoofdstukken, en in elk hoofdstuk staat een ander personage centraal. Zo kijk je door de ogen van de lerares Justine (Julia Garner), de rouwende vader Archer (Josh Brolin), een politieagent die met zichzelf in de knoop zit (Alden Ehrenreich), en de geheimzinnige tante Gladys (Amy Madigan). Door het afwisselen van perspectief voelt het alsof je als kijker zelf een puzzel moet oplossen. Stap voor stap kom je dichter bij de waarheid, maar tegelijkertijd word je ook vaak op het verkeerde been gezet. Dit zorgt voor een combinatie van spanning, verrassing en soms ook humor.
Cregger experimenteert met een grimmige, bijna folkloristische sfeer, ondersteund door de sterke visuele aspecten van de film. De scènes zijn visueel verontrustend, maar zelden luid en de film balanceert tussen harde horror, zwarte humor en psychologische spanning. Je blijft jezelf maar scenario’s bedenken wat er met de 17 kinderen is gebeurd.
Visueel is de film sterk, de camera angles zijn mooi en huiveringwekkend. Er wordt ook met POVs gewerkt (point of view), om de beleving nog echter en spannender te maken.
Een verstikkende sfeer
Regisseur Zach Cregger weeft een verstikkende sfeer van angst rondom een schijnbaar eenvoudige, maar gruwelijk mysterie. Want hoe kan het zo zijn dat er op precies hetzelfde tijdstip zeventien kinderen uit dezelfde klas spoorloos verdwijnen? Jump scares zijn niet echt aan de orde in Weapons. De horror vindt vooral plaats door het gebruik van overbelichte scenes, stiltes die soms moeilijker te verkroppen zijn dan geluid en een verhaalstructuur die je paranoia bezorgt. Het is een film die gedreven wordt door de personages en zoals vaker zit de horror vooral in ons als mensen in plaats van de wereld om ons heen.
Conclusie
Weapons is wellicht niet de meest enge horrorfilm van het jaar, maar het laat je wel verward achter. De verhaallijnen zijn sterk en het acteerwerk is nog sterker. Het is een horrorfilm die je op het puntje van je stoel houdt, maar waar je geen slapeloze nachten van zult krijgen.
Weapons
Warner Bros
Goed
- Sterk acteerwerk
- Goed verhaal
- Goed opgebouwde spanning
Niet zo
- Soms moeilijker om te volgen
