Wildwood review: Een visueel stop-motionspektakel

Laika is wellicht het bekendste filmproductiebedrijf als het op stop-motion aankomt. Met
Wildwood gingen ze de meest ambitieuze uitdaging ooit aan. In een tijdperk van AI is het zien van
ambacht echt een smaakopfrisser.

Het maken van een stop-motionfilm vergt tijd en daarom dat films als Coraline, ParaNorman of The
Boxtrolls vaak wat aan de kortere kant zijn. Deze voorbeelden zijn ook van Laika, een studio die
bereid is om steeds een stapje verder te gaan.

Het verhaal

Prue leidt een normaal leventje met haar ouders die overdreven beschermend zijn naar haar veel
jongere broertje. Telkens wordt ze gewaarschuwd om weg te blijven van het ondoordringbare
Wildwood. Sterker nog, als ze moet oppassen, hebben ze liever dat Prue binnenshuis blijft.
Eigenzinnig dat ze is, geef Prue hier geen gehoor aan. Totdat haar broertje wordt ontvoerd door een
moord kraaien en zij, samen met klasgenoot Curtis, gedwongen wordt het woud in te stappen. Wat
volgt is een avontuur vol pratende dieren, een leger coyotes, behulpzame vogels en magie.
Wonderlijk in beeld gebracht

Met een looptijd van 132 minuten is Wildwood een bijzonder lange film in zijn genre en deze tijd
wordt goed benut. Prue raakt al snel betrokken bij verschillende groeperingen die allemaal bezig zijn
hun eigen belangen te behartigen. Het duurt even om alles in het grotere geheel te plaatsen en
sommige zaken worden gewoon nooit uitgelegd en moet je accepteren zoals ze zijn. Het is geen film
die gruwelijkheden schuwt. Er vallen doden, geweld wordt in beeld gebracht en juist de uitwerking
van zoveel partijen maakt het een realistische bedoeling. Tegelijkertijd is het verhaal wat rommelig
en had een “kill your darlings” wellicht niet misstaan.

Waar het begon

Al vrij snel nadat het boek Wildwood van Colin Meloy uitkwam, wierf Laika de filmrechten. Dat het
van origine een boek is, is goed te merken aan het verteltempo. Zoals gezegd zijn er veel
groeperingen. Ze wisselen elkaar netjes af, waardoor je echt het idee hebt dat je naar hoofdstukken
zit te kijken. Het ene dilemma wordt opgevolgd door het volgende. Hoewel er veel personages
langskomen, zijn ze individueel wel sterk uitgewerkt en memorabel. De film durft inclusief te zijn en
schuwt het gevaar niet.

Het beeldmateriaal

Waar het uiteindelijk wel om draait is de kwaliteit van de film. Het verhaal is dan wellicht soms wat
rommelig, tegelijkertijd is het niet voor te stellen dat je naar stop-motion zit te kijken. Oorlogsscenes
worden prachtig in beeld gebracht en grote groepen vogels trekken tegen elkaar ten strijde.
Tegelijkertijd zie je de personages ademen en verandert hun mimiek telkens opnieuw of ze nu mens,
vogel of vos zijn. Het is adembenemend hoe dit gemaakt kan worden en bewonderingswaardig hoe
ambacht is gekozen boven snelle verdiensten. Ook dat mag gezegd worden!