De laatste tijd heeft het boek This Is How You Lose the Time War van Amal El-Mohtar en Max Gladstone flink wat aandacht gekregen op internet. Het in 2019 gepubliceerde boek ging namelijk ineens viral. Hoog tijd om dit boek dus te bespreken op Geekish. Is dit boek de hype waard?

Waar gaat This Is How You Lose the Time War over?

Twee vrouwelijke agenten maken onderdeel uit van twee organisaties die lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze vechten een oorlog uit in verschillende tijdlijnen en doen hun uiterste best elkaar te verslaan. Na weer zo’n missie laat agent Blue een bericht achter. Agent Red geeft antwoord en zo ontstaat er een onwaarschijnlijke berichtenwisseling. Eerst zijn de berichten honend, de ene opscheppend over hoe ze de ander hebben gedwarsboomd. Gaandeweg worden de berichten meer. Ze worden persoonlijker en romantischer. Gevaarlijker, want wat als hun leidinggevenden hierachter komen?

Lyrisch geschreven romantiek

This is How You Lose the Time War is een lyrisch geschreven romantisch verhaal in een sciencefiction-setting. De schrijfstijl is prachtig, erg poëtisch vol met prachtige omschrijvingen. Een deel van het verhaal wordt verteld via de berichten die de twee agenten voor elkaar achterlaten, het andere deel via scènes waarin de ontvanger het bericht vind. De berichten worden op ontzettend creatieve manieren achtergelaten (dus niet persé papier) en het is leuk om te lezen hoe en waar nu weer een bericht opduikt. Zowel Red als Blue worden menselijk neergezet en je ziet hun band langzaam groeien over de brieven heen.

Weinig plot en worldbuilding

De sciencefictionsetting waarin Red en Blue hun oorlog uitvechten is interessant. Als lezer kom je verschillende details tegen over de organisaties waar Red en Blue deel van uitmaken en wat ze uitspoken in de verschillende tijdlijnen. Toch zijn dit voornamelijk details die je uit de context moet halen en zelf aan elkaar moet knopen om een beetje een beeld te krijgen. De worldbuilding is summier en er is weinig expositie. Dat hoeft niet erg te zijn, maar lezers die kicken op gedetailleerd uitgewerkte werelden komen waarschijnlijk van een koude kermis thuis.

Ook is het plot minimaal en indirect. Net als de worldbuilding haal je dit als lezer wat details uit de brieven en de scéne waarin een agent een bericht vind. Ergens is dit jammer, want de worldbuilding en het conflict smaakt wel naar meer expositie. Het plot is ook niet de focus. De auteurs leggen meer de nadruk op de lyrische schrijfstijl en de enemies-to-lovers-romantiek tussen de twee personages. De rest is bijzaak. Zelfs de romantiek is indirect. Het wordt meer gedefinieerd door verlangen, omdat de personages buiten de brieven geen directe interactie hebben. Er zit ook weinig vaart in het boek, de berichten zijn namelijk meer reflectief en mijmerend.

Concusie

This Is How You Lose the Time War is geen boek voor iedereen. Plot en worldbuilding zijn indirect en summier. Mocht je dit echter geen probleem vinden, is dit een prachtig en lyrisch geschreven boek. De personages hebben chemie en je ziet hun band langzaam groeien, ondanks dat hun romantiek zich voornamelijk afspeelt in berichten. This Is How You Lose the Time War is hiermee zeker de hype meer dan waard!