Niet iedereen heeft het in zich om beroemd te zijn. In theorie klinkt het leuk om aanbeden te worden, maar de realiteit is een stuk moeilijker te verkroppen. Want voor alle fans die je adoreren, zijn er ook genoeg critici die je willen zien falen. Die je iedere beweging analyseren en je neer willen halen. Beroemd zijn vraagt om opoffering. Je bent geen persoon meer, maar voor vele ben je een soort God. Daar hoort ook enige vorm van zelfbeschadiging bij. Ieder lijntje en rimpel is een teken van sterfelijkheid, iets dat niet acceptabel is in Hollywood. En dus gaan acteurs en actrices onder het mes, om iedere week op de rode loper te verschijnen met een nieuw gezicht. Toch brengt dit een belangrijke vraag met zich mee. Want als iemand zijn verschijning dusdanig veranderd dat het onmogelijk is om nog emotie te tonen op een gezicht, brengt dit dan de ondergang van de filmindustrie met zich mee?
Ouder worden mag niet
Het was Meryl Streep die ooit zei dat ze dacht dat haar carrière voorbij zou zijn op haar 40ste. Iedere film kon haar laatste zijn. Het was niet zo gek dat Streep dit dacht, want er waren weinig vrouwen van boven de 40 die nog rollen aangeboden kregen. Hollywood beloont jeugdigheid in vrouwen. Waar mannen zichtbaar ouder mochten worden, werd er van vrouwen verlangd dat ze voor eeuwig jong zouden blijven. Oudere actrices werden langzaam vervangen door jongere generaties.
Het was de opkomst van sociale media die alles veranderde, zowel voor acteurs als voor actrices. Sterren voelden nog bereikbaarder en lagen daardoor nog meer onder een vergrootglas. Plastische chirurgie was niet langer taboe, want ook het normale volk trok massaal naar klinieken om de tand des tijds uit te wissen, soms zelfs voordat deze enige invloed had gehad op jonge gezichten. Steeds meer Hollywoodsterren besloten ook onder het mes te gaan, of op z’n minst injecties uit te proberen. Sterren als Nicole Kidman, Renee Zellweger en Bradley Cooper, om er maar een aantal te noemen, verschenen haast onherkenbaar op rode lopers en in films. Het is duidelijk. Nog altijd mag ouder worden in Hollywood niet bestaan. Maar sterren laten zich niet langer vervangen. In plaats daarvan grijpen ze wanhopig naar hulpmiddelen om voor altijd jong te blijven.
Het verpest films
Filmliefhebbers klagen al langere tijd over het gebrek aan emotie van bepaalde sterren. Het hele idee van film is het vertellen van verhalen en het overbrengen van emoties. Als een gezicht zo strakgetrokken is, dan is het bijna onmogelijk om de emoties goed over te brengen. Als kijker weet je dat er iets niet klopt, want hoe goed plastische chirurgie ook is gedaan, het is altijd zichtbaar. Dat leidt af van de performances. Het is vooral iets wat kritiek oplevert bij historische films. Zo waren critici kritisch over de rol van Dakota Johnson in Netflix’ adaptatie van Jane Austins Persuasion.
Maar ook in moderne films en series is het storend. Zo liet Kristen Bell in The Good Place uit 2016 nog volop emotie zien in haar gezicht. In haar nieuwe serie Nobody Wants This beweegt haar gezicht amper. Vergelijk dat met tegenspeler Adam Brody die maar een jaar ouder is en er wel uitziet als zijn leeftijd, en het voelt raar.
Botox is al langere tijd een probleem in de filmindustrie. Meer dan twintig jaar geleden werden acteurs en actrices in de Britse filmindustrie al gewaarschuwd om geen botox te nemen als ze wilden blijven werken. Bekende regisseurs als Scorsese en Baz Luhrman klaagden over het gebrek aan emotie die acteurs kunnen laten zien. Anno 2025 is het echter een nog groter probleem. Zo erg zelfs dat het gebrek aan emotie in Nicole Kidmans gezicht een heel plotpunt werd in de film Babygirl.
Tegenstrijdige adviezen
Het lijkt een strijd te zijn die niet is te winnen. Hoewel de rollen voor met name oudere actrices langzaamaan beter worden, is het nog altijd een worsteling. Vrouwen worden al snel te oud voor de industrie. Het is dus tegenstrijdig wat er gebeurd. Aan de ene kant krijgen actrices te horen dat ze natuurlijk moeten blijven en dat het mooi is om ouder te worden. Tegelijkertijd worden ze wel afgestraft als ze hun ware leeftijd laten zien, uitzonderingen daargelaten.
Maar wat valt er nu aan te doen? Hollywood zal altijd een industrie blijven waar het uiterlijk belangrijk is. Dat is niet zomaar te veranderen. En ondanks films als The Substance die het onderwerp aankaart, lijkt er toch weinig verandering in te komen. In een ideale wereld zou het onderwerp van ouder worden geen taboe meer zijn. Dan zouden er rollen worden geschreven die passen bij oudere vrouwen, in plaats van vrouwen in de dertig de rol van grootmoeder op zich te laten nemen. Wellicht dat het tijd wordt dat we accepteren dat ouder worden een privilege is. Dat we inzien dat het juist goed is dat we er allemaal anders uit zien en dat ook terugzien op het grote scherm. Maar tot dat moment daar is, hebben we nog een lange weg te gaan.
