De wildernis is een mysterieuze plek die ons rust kan geven, maar ook duisternis. Dat is ook het geval in Whitetail, van de Nederlandse regisseuse Nanouk Leopold. Net als in eerdere films van de regisseuse, vindt de emotie en de drama vooral plaats tussen de regels door. Er wordt niet veel gesproken, maar de pijn en de trauma van het hoofdpersonage, gespeeld door Peaky Blinders-ster Natasha O’Keeffe, is duidelijk voelbaar. Tel daarbij op dat de film er ook prachtig uit ziet en je hebt een arthouse-film die liefhebbers zeker gaat bekoren.
Waar gaat Whitetail over?
Whitetail gaat over Jen (O’Keeffe), die als jong meisje betrokken was bij een verschrikkelijk ongeluk in het bos samen met haar vriendje. Jaren later is ze een ranger geworden in datzelfde bos, terwijl haar vriend het dorp heeft verlaten. Wanneer hij plotseling terugkeert, wordt Jen geconfronteerd met een verleden dat ze heeft geprobeerd te begraven.
Een film waar je je aandacht bij moet houden
Whitetail is een film die je niet even snel tussendoor kijkt. Het vraagt je aandacht en zelfs dan zul je uiteindelijk nog met vragen zitten. Als kijker is het niet de bedoeling dat je alles begrijpt, maar het zorgt er wel voor dat je alle emoties voelt. Er worden geen duidelijke antwoorden gegeven. In plaats daarvan laat de film zien hoe trauma zich nestelt in de levens van mensen en hoe het niet leren omgaan hiermee als een echo steeds terug lijkt te komen.
Jen is echter niet de enige die moet leren omgaan met de littekens uit het verleden. Er zijn meerdere personages die hiermee worstelen. De stilte is hierin symbolisch. Zaken die niet worden besproken, die keren jaren later altijd terug en moeten dan onder ogen komen. Whitetail gebruikt deze structuur om de complexiteit van menselijke relaties te onderzoeken, vooral die binnen families, en daarbij ook de verschillende manieren waarop mensen proberen om te gaan met pijnlijke herinneringen.
Ook de natuur is een personage in deze film en niet enkel een setting. De natuur is altijd aanwezig in het verhaal. De cinematografie laat prachtige landschappen zien, waarbij het bos vooral de visuele en emotionele kern van de film vormt, alsof het land zelf de herinneringen koestert waar de personages van proberen weg te rennen.
Conclusie
Whitetail is geen makkelijke film om te kijken, maar als je de aandacht ervoor hebt dan is het zeker een interessante film die je nog lange tijd bij zal blijven.
Whitetail
Gusto Entertainment
Goed
- Indringend verhaal
- Goede cast
- Visueel mooi
Niet zo
- Niet geschikt als je niet van arthouse-films houdt
