Tijdens de wintereditie van Dutch Comic Con 2025 kregen we de kans om te spreken met acteur Dominic Monaghan. De acteur, bekend als Merry in The Lord of the Rings en Charlie in Lost sprak met ons over de wijze lessen die hij heeft geleerd van acteerlegende Patricia Routledge (Keeping Up Appearances), of hij het succes van The Lord of The Rings had verwacht en geeft hij ook verheldering over de beroemde wigs meme.
Dutch Comic Con is bijna afgelopen. Hoe heb je de conventie ervaren?
Ik heb het ervaren als mijzelf. Iedereen is heel vriendelijk. We zeiden net dat het cultureel gezien overal ter wereld natuurlijk anders is, dus conventies verschillen overal ter wereld. Ik vind mensen hier heel beschaafd, heel goed opgevoed. Ja, echt waar. Ik doe veel meer conventies in Noord-Amerika of in Canada. Daar zijn ze veel luidruchtiger en ze staan niet in de rij op dezelfde manier als jullie hier doen. Iedereen staat netjes in de rij, heel beschaafd, goed opgevoed, en er is altijd een klein beetje ruimte tussen iedereen. In Noord-Amerika is het gewoon een veel luidruchtigere, chaotischere omgeving.
Nou, ik ga altijd graag terug naar het begin. Dus ik vroeg me af: wat was het moment waarop je dacht: ik wil acteren?
Eh, ik weet niet of het zo doordacht was, eigenlijk. Ik zag Harrison Ford Han Solo spelen toen ik misschien zeven was. En heel snel daarna, binnen een paar weken, zag ik hem Indiana Jones spelen. Maar ik begreep het niet. Ik was in de war, want ik dacht, hoe kan hij in de ruimte zijn en dan ook in een tombe met een andere hoed en een zweep en al die dingen? En ik vroeg het aan mijn vader. Ik zei, want ik dacht dat Star Wars een soort documentaire was, dat er gewoon camera’s waren die die mensen volgden. En dan was er een documentaire waarin ze Indiana Jones volgden. En mijn vader zei: “Nee hoor, hij is een acteur. Hij draagt gewoon een andere outfit.” En op dat moment dacht ik, oké, dat ga ik doen. Want ik vond het altijd al leuk om te doen alsof ik iemand anders was.
Een van je eerste banen als acteur was in de serie Hetty Wainthropp Investigates met Brits acteerlegende Patricia Routledge in de hoofdrol.
Ja, ze is net overleden. Een maand geleden of zo. Het was heel lief, ik heb haar nog kunnen zien vlak voordat ze overleed.
Op Instagram zei je dat zij een van je eerste acteerdocenten was.
Ja, dat klopt. Het was mijn allereerste baan. Ik was 18 en ik had schooltoneel gedaan en ik had toneelstukken gedaan buiten school en ik had kleine nepfilmpjes gemaakt met mijn vrienden, maar niemand vertelde me hoe ik dingen moest doen. Ik deed maar wat. En met Patricia, toen ik met haar werkte, ik was 18, zij was denk ik 67 of 68, wist zij precies hoe alles moest. Ik denk dat ze dacht, hier is een kans om wat van de dingen die ik heb geleerd door te geven. Dus ze vertelde me over energie sparen, hoe zij haar tekst leerde, hoe belangrijk repetities voor haar waren, hoe belangrijk rekwisieten waren en kostuums. En als kind, want dat was ik toen, op mijn 18e, luister je gewoon. Je brengt veel tijd door met luisteren. En ik gebruik nog steeds veel van de dingen die zij me leerde, zelfs nu nog. Vooral dingen zoals je energie bewaren, wat echt belangrijk is.
Je kunt bijvoorbeeld om 8 uur ’s ochtends beginnen met filmen, en om 8, 9, 10 uur ’s ochtends zit je energie goed. Maar als je moet werken tot 6 uur ’s avonds en je energie neemt af, dan ben je waardeloos om 3, 4, 5 uur. Maar Patricia had altijd een constante energie. Ik had energiepieken, ik speelde voetbal tussen de opnames door, rende achter meisjes aan en praatte met iedereen. En ze zei op een avond: “Dat kun je niet doen. Je moet je energie op hetzelfde niveau houden.” En dat heb ik de rest van mijn leven meegenomen.
Ze was een heel slimme vrouw. Het was heel fijn om haar nog te zien, zoals ik al zei. Ze is pas recent overleden, en ik heb haar nog twee of drie maanden daarvoor gezien. Patricia was altijd heel attent, vroeg altijd naar mijn ouders, naar mijn familie, mijn broer, zelfs toen ze zelf niet zo goed was. Ze had het nooit over zichzelf, altijd over anderen. Dat was heel bijzonder.
Een paar jaar daarna kwamen natuurlijk The Lord of the Rings. Toen je daaraan werkte, had je verwacht dat het zo gigantisch zou worden als het nu nog is?
Nee. Dat kun je echt niet voorspellen. Zelfs de mensen die er het meest bij betrokken waren, Peter Jackson is waarschijnlijk de meest invloedrijke persoon in de hele trilogie, zelfs hij zei regelmatig: “We weten het niet.” Ik herinner me dat hij ons vaker zei tijdens het filmen, want dvd’s waren toen nog een ding. Niemand koopt nu nog dvd’s, ik zelf nog wel, maar verder niemand, dat hij zei: “Jongens, dit kan gewoon direct naar dvd gaan. We weten het niet.” We wilden dat het groot werd en hij deed zijn best, en wij deden ons best, maar hij zei: “New Line kan dit bekijken en zeggen: ja, het is oké, zet het maar op dvd.”
Je kunt het niet weten. Met de kennis van nu is het makkelijk om te doen alsof iedereen wist dat het geweldig zou worden. Maar dat is niet zo. Dat is met alles zo, de Beatles bijvoorbeeld. Ik ben geobsedeerd door de Beatles. Maar zelfs zij wisten het niet. Ze brachten een album uit en dachten: “Ja, wij vinden het goed.” Maar ze wisten niet dat het een monster zou worden. En dan brachten ze een volgend album uit, zelfde verhaal. Je kunt het niet weten.
Bij Lord of the Rings gaf iedereen alles. Iedereen geloofde in het project, iedereen hield van de boeken. Maar de echte magie, het echte toverstof dat iets groot maakt, is het publiek. Niet de acteurs. Natuurlijk doen de acteurs hun best, dat hoort bij het vak, maar het is het publiek dat bepaalt: “Ja, dit vinden we geweldig.”
Hoe heeft de plotselinge bekendheid je leven beïnvloed?
Ik denk niet dat het mijn leven enorm beïnvloedt. Niet echt. Het beïnvloedt de mensen om me heen meer. Ik vond het moeilijk voor mijn ouders, mijn broer, mijn vrienden dat als we uit eten gingen, mensen aan tafel kwamen staan. Of in de pub hetzelfde deden. Maar voor mij, omdat het constant gebeurde, raak je er snel aan gewend. Ik zeg altijd, het is alsof je een clown bent in een circus. Mensen zeggen, wat een rare baan, je krijgt taarten in je gezicht en je rijdt rond in een auto die uit elkaar valt en je draagt grote schoenen en schmink. Maar voor de clown is het gewoon, ja, dat is mijn werk. Dat is normaal.
Dus voor mij hoort een bepaalde mate van bekendheid gewoon bij succes. Het beste dat je kunt doen, is dat deel negeren. Gewoon acteur zijn. De bekendheid is bijzaak. Ik vertelde het eerder al, een andere vergelijking is die van een automonteur. Zijn baan is auto’s repareren, maar zijn handen worden vies van de olie. Maar hij is niet geïnteresseerd in de olie op zijn handen. Dat hoort er gewoon bij.
Als acteur hou ik van acteren. Ik hou van nieuwe mensen worden, nieuwe personages. De bekendheid is een bijproduct dat je moet negeren. Wanneer ik met scholieren of studenten praat, sluit ik vaak af met: “Steek je hand op als je een beroemde acteur wilt worden.” De helft steekt dan een hand op. Dan zeg ik: “Houd je hand omhoog als je ook acteur wilt zijn zónder beroemd te worden.” En dan doen veel mensen hun hand omlaag. Dan zeg ik: “Oké, jullie moeten je richten op acteren. De rest van jullie… laat het maar.” Want als je alleen bekend wilt zijn, ga je problemen krijgen. Het betekent niets.
Je hebt veel verschillende rollen gespeeld, van helden tot slechteriken. Wat is de meest uitdagende rol om te spelen?
Natuurlijk, de schurken zijn het leukst. Ik denk dat de moeilijkste rollen degenen zijn waarbij je niets hebt om je aan vast te houden, personages zonder sterke persoonlijkheid. Iemand die anoniem is, een beetje blèh, een soort leegte. Ik speelde eens een man in een film die een beetje een zwerverachtig figuur was. Hij had geen vrienden, werkte in een hondenopvang, was een eenling, zat vooral achter de computer. Er was niets om vast te pakken. Zijn persoonlijkheid was heel leeg. Ik vond dat het moeilijkst, want als je het script leest, staat er niets. Hij is doorzichtig. Fascinerend, maar ook verwarrend.
Met de opkomst van TikTok popcultuurmoment waar je volgens mij heel vaak een vraag over krijgt.
Oh, het pruikenverhaal?
Hoe reageer je erop dat je die vraag zó vaak krijgt? Had je dat verwacht?
Nee, je kunt nooit voorspellen wat viral gaat en wat niet. Als iemand me iets zou vragen over Rings, zou ik zeggen: misschien “Dit is een pint, mijn vriend” of het neersteken van de Witch-King, of dansen op de tafel met Billy. Als je me zou laten raden wat viraal zou gaan, zou ik nooit op het pruikenverhaal komen.
We waren in Berlijn. Elijah was in New York om Saturday Night Live te doen. Hij had jetlag, net als ik nu, waardoor je je helemaal omgedraaid voelt. Hij deed interviews terwijl wij dat ook deden, en hij was moe. En er zaten grote pauzes tussen zijn interviews. Onze publicist zei: “Elijah zit daar onderuit gezakt, zijn energie is laag. Willen jullie, Billy en jij, even binnenkomen op de microfoon en zeggen: ‘Hey Elijah, we houden van je en we kijken ernaar uit je te zien’?” Wij zeiden: ja hoor, geen probleem.
Vijf minuten voordat we binnen zouden gaan, zei de publicist: “Oh, trouwens, hij kan jullie niet zien.” Ik zei: “Wat bedoel je, hij kan ons niet zien?” “Hij kijkt in een camera, maar hij ziet niet wie er aan de andere kant zit. Hij hoort alleen een stem.” Ik zei: “Oké, mag ik alleen naar binnen en een beetje met hem sollen?” Billy zei: “Ja, natuurlijk.”
Dus dacht ik: hoe kan ik mijn stem veranderen? Dat kan ik op allerlei manieren, dat vind ik leuk. Maar ik wist dat Elijah deze Duitse stem nog nooit gehoord had. Ik probeerde steeds absurdere vragen te stellen, zodat hij uiteindelijk zou snappen dat ik het was. Maar hij leek het nooit door te hebben. Alles was geïmproviseerd.
Wat ik het mooiste vind aan dat moment, wanneer ik het terugzie, is dat het een van de weinige momenten is waarop ik mezelf echt in het moment zie. Soms probeer je dat als acteur, maar je glijdt er vaak uit. In het gesprek met Elijah was ik in een flow state. Je vergeet tijd volledig. Als iemand zou zeggen dat het een uur duurde of 30 seconden, zou ik het geloven. Ik had geen idee. Dat het is vastgelegd op camera, is geweldig. Je ziet jezelf bijna nooit in zo’n staat van flow.
Ik zag zoveel video’s, en elke keer weer vraagt iemand je over de pruiken. Ik vroeg me af hoe dat voelt.
Ach, het is leuk! En weet je, Elijah en ik zijn als broers. Het feit dat hij het met zoveel humor oppakte, want soms weet je dat niet met vrienden, ze kunnen zich gekwetst voelen, maar Elijah zei gewoon: “Dat was fantastisch.”
