Afgelopen wintereditie van Dutch Comic Con kregen we de kans om met een paar leuke gasten te spreken. Een van hen was Hitman-stemacteur David Bateson. Volledig gekleed in Agent 47 outfit sprak David over zijn werk, hoeveel hij om zijn fans geeft en over de toekomst van de franchise.
Dank je wel dat je vandaag bij ons bent.
Het is een groot genoegen om hier te zijn.
Het is zondag. Je hebt nu al een dag Dutch Comic-Con achter de rug. Hoe is het weekend tot nu toe voor je geweest?
Het was geweldig. Ik ben eigenlijk alleen vandaag hier, helaas.
Echt waar?
Helaas wel. Ik ben een toneelstuk aan het repeteren in Kopenhagen en ik zit nu in de technische repetitiefase, dus ik moest tot het allerlaatste moment gisteren blijven. Waar zijn we? Gisteravond. En toen ben ik gisteravond hierheen gevlogen. Ik ben dus alleen vandaag hier. En ik geniet ervan. Dit is ongelooflijk groot.
Dat klopt.
En prachtig georganiseerd, dus het is een plezier om hier te zijn. De green room is de beste. Alles eraan, de organisatie, de begeleider, en mijn agenten en entourage zijn hier. Dus het is gewoon geweldig. En de gasten, de andere gasten, we hebben het erg naar onze zin.
Heb je al veel fans ontmoet?
Ja, zeker. En ik moet zeggen, hand op mijn hart, ik had gewild dat ik hier gisteren ook had kunnen zijn. Want ik hou er écht van om de fans te ontmoeten. Iemand zei tegen me: je lijkt niet moe te worden. Nee, dat word ik ook niet. Ik krijg energie van hen. Ik zal straks goed slapen. Het geeft me gewoon energie. Want de fans zijn, heel eerlijk, de reden dat ik nog steeds Hitman ben. Ik zou vervangen worden in Absolution. En de fans zeiden: dat is genoeg, we gaan het spel niet kopen, tenzij je de echte kale man terughaalt. En ze waren gedwongen om dat te doen. En natuurlijk hebben ze daar geen spijt van. En ik ben er nog steeds.
Hoe voelt het voor jou om te weten dat je fans je zó steunen?
Het is heel ontroerend, maar het brengt je ook weer met beide voeten op de grond. Want ik zie die warmte en gloed van toewijding en genegenheid wanneer ze naar me toe komen aan de tafels. En ik herinner me dat mijn agent tegen me zei, ik was een paar maanden geleden in Dublin, hij zei: “David, er staan veel mensen in de rij. Kun je iets sneller?” Ik zei: “Nope.” Iedereen krijgt precies dezelfde aandacht. Want ik moet met deze mensen praten en anekdotes delen. Zodat ze het gevoel hebben dat ze een speciale ontmoeting hebben. Je krijgt 100% van mij, elke fan. Ik hou ervan.
Zoals we kunnen zien aan je prachtige pak, ben je vooral bekend als Agent 47.
Ik heb volgens mij maar één of twee andere computergames gedaan. Ik krijg wel wat aanbiedingen, maar jarenlang koos ik ervoor om exclusief te blijven, en dat beviel me prima. Maar ik ben wel jaloers op Jane Perry, mijn baas Diana Burnwood, in die zin dat zij geweldige acteermogelijkheden heeft gekregen door zoveel verschillende games te kunnen doen. Zij zit ook in Londen, en ik woon in Kopenhagen. Er zijn andere dingen op komst voor mij in Denemarken, maar daar kan ik nog niet over praten.
Oké. Dan wachten we het af.
Dat zal je.
Maar is het waar dat je eigenlijk voor iets anders auditie kwam doen?
Het gebeurde puur toevallig. Ik was in een studio een voice-over aan het doen, een zakelijke voice-over, allerlei leugens vertellen. En die studio maakte toevallig de graphics voor het allereerste spel in 1999. En ze onderbraken de opnamesessie en zeiden: “David, voordat je weggaat, willen we je nog even spreken. Zou je willen komen kijken naar de graphics van dit computerspel waar we aan werken? Want we hebben een stem nodig.”
Ik zei: “Oké” En toen ik de graphics zag, werd ik meteen verliefd. Het deed me zoveel denken aan mijn favoriete film, Blade Runner.
Het was allemaal donkere schaduwen en een sfeer als in The Third Man of The 39 Steps, iets uit Wenen na de Tweede Wereldoorlog met Orson Welles die rondloopt. Dus ik dacht gewoon: ja. Duh. En ik deed auditie. Er waren anderen voor in de running. Ze vonden mijn aanpak goed. Gelukkig voor mij.
Had je verwacht dat het je carrière zo zou veranderen? Dat het eigenlijk je leven zou veranderen?
Nee. Zelfs de eigenaren, de vijf jongens die het letterlijk bijna als Apple begonnen waren, vanuit een garage, met een klein projectje, een hobby die ze ernaast deden, zelfs zij konden nooit vermoeden, zelfs niet in hun wildste fantasieën, dat het zo’n enorme hit zou worden. Het heeft ons allemaal verrast.
En hier zijn we, 25 jaar later. Het is echt buitengewoon. Vorig jaar deed BAFTA een wereldwijde enquête: wat is het meest iconische gamepersonage in de geschiedenis van videogames?
En het was Lara Croft van Tomb Raider op één, Luigi/Mario van de Super Mario-games, en Agent 47 van Hitman. Dat verraste ons allemaal. Ik ben blij dat ik deel heb mogen uitmaken van het creëren van dat personage door de jaren heen. Een grote eer.
Hoe denk je dat de franchise, of games in het algemeen, zijn veranderd sinds je begon?
Heel kort, de game-industrie ontwikkelt zich zó snel. Om 25 jaar lang bij dezelfde game betrokken te zijn is bizar. Maar in game-ontwikkeling is het bijzonder om te zien hoe deze game is geëvolueerd van Silent Assassin naar de World of Assassination-trilogie. Met IO Interactive en hun nieuwe engine, de Glacier-engine, vanaf Absolution, is de hele aard van gaming veranderd. En nu AI zich verder ontwikkelt en motion capture de norm is geworden, lijkt een game bijna op een film. Het is verbluffend om die evolutie te zien.
Gaan we nog meer zien?
Jazeker. Zeker weten. En je gaat er zelfs meer van zien dit weekend. Volgend weekend. Op 1 december. Als cadeau aan de fans van de franchise heeft IO Interactive, ik wil niet eens weten wat het hen heeft gekost, Eminem ingehuurd. En Eminem en ik gaan samen op missie om Slim Shady uit te schakelen.
Oh, dat is cool.
En het cadeau isI, O Interactive geeft het gratis aan de fans. Gedurende de maand december, als kerstcadeau.
Geweldig. We kijken ernaar uit.
Ik ook. Ik ben een enorme fan van M&M. Dus ik kijk ernaar uit.
