The Runner review: Ren vooral weg van deze nieuwe thriller

Het thriller-genre is niet makkelijk. Ten minste, dat blijkt uit de grote influx aan matige films die de aderen van streamingdiensten doen dicht slippen. Maar wat krijg je als je een intens mager verhaal combineert met een leading lady die de emotionele range van een bord karton heeft? Juist, 86 minuten van je leven die je helaas niet meer terugkrijgt. Dit is helaas de realiteit van de nieuwe film The Runner op Amazon Prime, waarin tevergeefs geprobeerd wordt om van Gal Gadot wederom een actiester te maken. Je kunt echter beter de andere kant op rennen.

Waar gaat The Runner over?

Maia (Gadot) is een advocate die in Londen woont samen met haar diabetische zoon Noah (Rory Wilmot). Op een dag als haar zoontje naar school is en Maia nog een rondje gaat hardlopen, wordt ze gebeld door een mysterieuze man (Damian Lewis). De man beweert haar zoontje te hebben en houdt hem in een coma veroorzaakt door zijn diabetes. Maia kan haar zoon alleen redden door de kroongetuige van een groot proces te vermoorden. Het enige probleem? Ze heeft een uur de tijd om op locatie te komen, ze mag met niemand praten en ze moet er rennend heen.

Leuk idee, uitvoering is minder

Op zich is het idee van The Runner niet heel slecht. Het is niet per se vernieuwend, eerder zagen we Colin Firth al aan het lijntje werd gehouden in Phone Booth. Echter is de uitvoering, van script tot het acteerwerk, van The Runner minder. Ligt dat alleen aan het acteerwerk van Gal Gadot? Niet echt, alleen draagt haar houterige performance en gebrek aan emoties niet bij aan een overtuigende film. Het is ook een script dat voelt alsof het door AI geschreven is. In het eerste half uur van de film werd er wel vijf keer gezegd “I gotta run” of “I need to run!” De eerste keer is het semi-leuk. Daarna is het gewoon zwak schrijfwerk.

Soms wordt er gepoogd om enige psychologische diepgang aan te brengen in deze magere thriller. Een interessant achtergrondverhaal van het hoofdpersonage? Check. Doen ze daar verder iets mee behalve tussen neus en lippen door benoemen? Nee, natuurlijk niet. Hier en daar wordt er ook nog een opmerking gemaakt over hoeveel we wel niet op onze telefoon zitten en hoe slecht dat is. Maar goed, een gedachte verder uitwerken, dat is er in deze film niet bij. Hoe weten we namelijk dat de slechterik echt gestoord is? Nou hij speelt het messenspel met zijn vingers, terwijl hij opdrachten geeft. Heel edgy hoor, maar daar blijft het dan ook bij.

Een goede workout voor Gal

Gal Gadot heeft met het maken van deze film vast een ontzettend goede workout gehad, maar als kijker weet de thriller niet te boeien. De film is op een chaotische manier geedit, waarschijnlijk om ervoor te zorgen dat we een claustrofobisch of intens gevoel krijgen, maar helaas heeft het een tegenovergesteld effect. We krijgen als kijker tussendoor wel veel beelden te zien van Londen, wat maakt dat het soms een beetje voelt alsof we een reclame voor de Britse hoofdstad aan het kijken zijn.

De climax op het einde is misschien wel de grootste teleurstelling van de gehele film. We zagen er namelijk niets van tijdens de gehele speeltijd, maar het blijkt dat Maia haar tegenstander toch te slim af is geweest. Dit gebeurt allemaal buiten beeld, dus we moeten maar geloven dat het zo is. Maar goed, tegen die tijd vraag je je toch al af waarom je de verkeerde levenskeuzes hebt gemaakt waardoor je al 80 minuten naar deze film aan het kijken bent.

Conclusie

The Runner is een verspilling van je tijd. Er zit geen enkele spanning in deze film, het script is mager en misschien moeten we gewoon accepteren dat Gal Gadot een film niet alleen kan dragen. Er zijn leukere manieren om je tijd te verspillen.