The Shards review: Rijkdom, seriemoordenaars en de jaren tachtig

Sinds kort is de seizoensfinale van The Shards op Disney+ te zien. Perfect voor de kijker die, net als wij, houdt van bingewatchen. Deze misdaadthriller komt uit de koker van Ryan Murphy (American Horror Story, Glee, Monster) en Bret Easton Ellis (American Psycho, Less Than Zero). Met zulke namen mag je iets verwachten.

Aan het begin van de jaren tachtig start Bret aan zijn eindexamenjaar van de privéschool Buckley. Met zijn vriendin Debbie en het koppel Thom en Susan zijn ze vastbesloten er het beste van te maken. De plannen worden echter ruw verstoord als Robert Mallory op hun school komt. Op datzelfde moment lijkt een seriemoordenaar zijn opwachting te maken die het voorzien heeft op rijke jongeren. Bret verdenkt zijn nieuwe klasgenoot meteen, maar heeft Robert iets te verbergen of is Bret uit op iets anders?

Meesters aan zet

Hoewel Ryan Murphy een enorme grote naam is in de televisie-industrie zijn niet al zijn series net zo succesvol als Glee of American Horror Story. Hij durft gewaagde keuzes te maken en is niet bang om met een verhaal te komen dat de maatschappij stevig bekritiseert. Toch waren series als The Beauty (2026) en Grotesquerie (2024) het niet helemaal. Nadat hij seizoen 12 van American Horror Story voor het eerst baseerde op een boek, moet hij de smaak te pakken hebben gehad. Dit keer is het boek Scherven van American Psycho-schrijver Bret Easton Ellis de grondlegger voor een serie en dat merk je meteen.

Vertelcadans

Het verhaal is een vrije interpretatie van Ellis’ jeugd en hoewel het hoofdpersonage zijn naam deelt en er genoeg verwijzingen zijn naar bestaande personen, word je er iedere aflevering aan herinnerd dat dit verhaal puur fictief is en dat overeenkomsten berusten op toeval. Ellis heeft de vaardigheid om extreme gebeurtenissen te vertellen als iets heel vlaks, waardoor er een absurde combinatie ontstaat tussen normaal en abnormaal. Iets wat eigenlijk goed aansluit bij Murphy’s stijl. The Shards heeft dan ook een prettige cadans waarbij je steeds meer meegenomen wordt onder een soundtrack van heerlijke hits uit en rondom de jaren tachtig.

Onbevredigend einde

Van een serie die gevuld is met seks, drank, drugs en die van sigarettenrook aan elkaar hangt, zou je toch een spetterend einde mogen verwachten. Helaas toch een kleine kijkwaarschuwing, want de serie stelt alleen maar vragen en geeft weinig antwoorden. Dat is extra frustrerend, omdat Bret gedurende de hele serie ook als verteller aan het woord komt. Zinnen als “Pas veel later zou ik ontdekken dat…” of “Wat ik toen nog niet wist…” komen regelmatig voorbij. Het beste advies is om de serie pas te kijken als je door kunt met seizoen 2 en dat is, op het moment van schrijven, nog niet aangekondigd.

Kijken op eigen risico

Een goede cliffhanger is niet verkeerd, maar wanneer een serie over een moordmysterie gaat, verwacht je op z’n minst een conclusie om het verhaal af te ronden. Het helpt ook niet dat de verwende rijkeluiskinderen zo ver van de werkelijkheid af staan, dat je moeilijk een emotionele binding met ze kunt krijgen. Deze serie leunt op het verhaal en de sfeer en dat doet het uitstekend. Daarbij mag zeker vermeld worden dat het acteerwerk uitstekend is. Of we ooit het einde gaan meemaken moet nog blijken. Anders blijft altijd het boek nog over. En Ryan Murphy-fans hebben het eind september te druk met het langverwachte 13^e seizoen van American Horror Story. Voor nu is dat wellicht genoeg.