Met de film Superman levert regisseur James Gunn de eerste film uit zijn nieuwe DC Universe af. Logisch dat Gunn begint met de grootste der groten uit het arsenaal van DC Comics, maar gewaagd is het wel. Van de zwarte humor die Gunn ooit typeerde is vrijwel geen sprake meer. Het nieuwe hoofdstuk van het verhaal van de ‘Man of Steel’ is een verrassend oprechte en klassieke superheldenfilm.
Waar gaat Superman (2025) over?
Kal-El is inmiddels al een aantal jaar op Aarde en maakte zijn geheime identiteit Superman drie jaar geleden openbaar. Populairder dan ooit gaat hij net een stapje te ver. Hij begint zich te bemoeien met een conflict tussen Boravia en Jarhanpur, waarna hij zijn eerste grote verlies lijdt sinds zijn superhelden debuut. Het laait de discussie over metahumans verder op: zijn ze wel te vertrouwen.
Clark Kent, zoals Superman als mens heet, probeert samen met zijn collega’s van Daily Planet een plaats te vinden in de complexe wereld die om hem heen ontstaat. Tegelijkertijd wordt hij aan alle kanten tegengewerkt door zijn aartsvijand: Lex Luthor. Een man die zo’n ontzettende hekel heeft aan Superman, dat hij al zijn miljarden zou uitgeven om hem uit te schakelen. Gelukkig krijgt ‘Supes’ ook steun, en wel van de mysterieuze Justice Gang en zijn trouwe viervoeter Krypto.
Middenin de actie
James Gunn kiest ervoor om deze film te beginnen op een opvallend moment. We vallen eigenlijk met onze neus in het verhaal. Na verschillende films – waaronder het relatief recente Man of Steel (2013) – die met de origin story beginnen, lijkt dat een goede keus. Helaas betekent het wel dat we direct worden platgegooid met informatie. De geopolitieke ontwikkelen, de rol van metahumans en gebeurtenissen die ogenschijnlijk eerder hebben plaatsgevonden… We moeten het allemaal maar even weten.
Het zijn een hoop karakters, waar je rekening mee moet houden. Niet alles wordt even uitgebreid geïntroduceerd en dat is ook niet echt nodig. Het is knap hoe Gunn het overzicht weet te bewaren in de verschillende verhaallijnen die deze film opzet. Rommelig is het allemaal wel, maar uiteindelijk gewoon goed te volgen. Personages worden niet geïntroduceerd als fanservice, maar hebben voor het merendeel van de tijd echt wat toe te voegen. De opvallendste is Mr. Terrific, die als de kalme en coole ‘superbuddy’ fungeert.
Het hart van het verhaal
Het hart van het verhaal wordt uiteraard gevormd door Superman zelf, maar ook door zijn minder aanwezige alter-ego Clark Kent. David Corenswet is in dit geval uitstekend gecast als allebei. Zijn Superman doet het meest denken aan de klassieke heroïek van Christopher Reeves’ versie: eerlijk en standvastig, maar zeker niet zonder twijfels. Zijn Clark Kent daarentegen is ontwapend en onhandig, maar met het hart op de juiste plaats. En dat sijpelt door in het personage van Superman.
Het morele kompas van Kent vinden we ook terug in zijn relatie met Lois Lane (Rachel Broshanan). Ondanks dat haar screentime niet gigantisch groot is, zit er absoluut de nodige diepgang in het personage. Scherp, gevat, nuchter en het personage dat Supes en Clark met beide benen op de grond weet te houden.
Het derde grote personage, Lex Luthor, is net zo klassiek: klassiek slecht. Het is verfrissend om weer eens een pure schurk op het scherm te zien. Tegenwoordig is er voor veel schurken een gemaakte twist nodig – zie Sentry in Thunderbolts* en Red Hulk in Brave New World, maar niet voor Luthor. Hoult maakt het personage in en in slecht en daardoor voelt de finale des te prettiger. De ontzettend irritante goons om hem heen en de bijpassende onthulling die de plank overduidelijk misslaat zullen we de film daarom maar vergeven.
Exact wat Superman zelf wil zijn
Tussen alle rommelige verhaallijnen, beeldschone computeranimatie, actiescènes en schitterende soundtrack door weet deze film vooral te imponeren doordat het trouw blijft aan het hart van Supes’ personage. We worden herinnert aan het feit dat Superman nooit bedoeld is als God, maar als gids. Het zijn niet zijn vuisten die het belangrijkste zijn, het is zijn geloof in het goede.
Over de betekenis van de S op zijn pak wordt niet gesproken, maar de boodschap over hoop krijgen we wel terug uit de gesprekken met Martha en vooral met Jonathan Kent. Het is een scène die blijft hangen. Het verhaal is niet bang voor kwetsbaarheid of idealisme. Alle personages passen in het verhaal: van de komische elementen, zelfs tot de schattige mascotte Krypto aan toe. Bescherming, trouw en liefde: exact wat Superman zelf wil zijn voor de wereld.
Conclusie
De eerste stap in het nieuwe DC Universe is er eentje die blijft hangen. Het is zeker geen perfecte film: het voelt druk, sommige details zijn zeker niet af en met zo veel karakters geef ik het je ook te doen. Maar Gunn’s mix tussen humor, bombastische actie en de liefde voor het bronmateriaal maakt dat deze film een Superman voor de nieuwe generatie heeft gemaakt.
Superman
Goed
- Groot hart
- Heerlijke bad guy
- Klassieke boodschap
Niet zo
- Rommelige start
- Vervelende goons
