De afgelopen zomereditie van Dutch Comic Con werd toch nog een paar graden warmer nadat we spraken met The Rookie acteur Deric Augustine. Hij vertelde ons meer over hoe dankbaar hij is voor zijn werk, The Rookie natuurlijk en hij vertelde ook over zijn boek Nawlings, waar hij zeven jaar over deed om hem te schrijven.
Bedankt dat je vandaag met ons wilt praten. We zijn hier op Dutch Comic Con. Hoe bevalt de conventie tot nu toe?
Ik geniet ervan. Het is een geweldige sfeer, leuke mensen. Ik heb dit jaar veel mensen ontmoet die ik nog niet kende, onder andere uit de Gotham– en Stranger Things-hoek, dus dat is erg leuk. Ik heb eerder al met John Carver gewerkt aan Godfather of Harlem, dus het is fijn om hem weer te zien. En ik ben hier natuurlijk om The Rookie te vertegenwoordigen.
De serie was toen natuurlijk al een gevestigde naam. Hoe was het om je aan te sluiten bij een serie die al zo’n grote en trouwe fanbase had?
Ik zou niet zeggen dat ik zenuwachtig was, want ik had inmiddels al behoorlijk wat ervaring als acteur. Ik had al in verschillende succesvolle series gespeeld. Tegelijkertijd wist ik dat ik mijn beste werk moest leveren, omdat de serie al jaren succesvol is en zo’n geweldige fanbase heeft. Die reputatie gaat je natuurlijk vooruit.
Dus ik dacht: ik ben hier om mijn werk te doen, ik geef alles wat ik heb en blijf gewoon mezelf. Gelukkig ontvingen de cast en crew me met open armen. Ik voelde me meteen op mijn plek. Het paste gewoon perfect.
Nu maak ik deel uit van een serie die ik echt als familie beschouw. The Rookie voelt als mijn familie en ik vind het geweldig om erbij te horen.
Ook de fans hebben je meteen in hun armen gesloten.
Absoluut. We hebben echt fantastische fans. Ik waardeer ze enorm. Zonder de fans zouden we dit werk helemaal niet kunnen doen.
In mijn interviews kijk ik ook graag even terug. Je bent al op jonge leeftijd begonnen met acteren. Als ik het goed heb, ben je afgestudeerd in Theatre Arts?
Klopt. Ik studeerde aan de University of New Orleans, waar ik ben afgestudeerd. Daarna heb ik ook nog aan twee conservatoria in New York gestudeerd.
Wanneer besefte je: dit is wat ik de rest van mijn leven wil doen?
Dat gebeurde eigenlijk al toen ik een jaar of twaalf was. Ik speelde mee in de musical The King and I en werd op slag verliefd op acteren. Grappig genoeg was het mijn moeder die me dwong om auditie te doen. Uiteindelijk ben ik er nooit meer mee gestopt.
Op een gegeven moment verhuisde je naar Los Angeles, de droom van veel acteurs. Tegelijkertijd weten we ook hoe moeilijk het daar kan zijn. Hoe was die beginperiode van je carrière?
Die was zwaar. Het is ontzettend moeilijk om je brood te verdienen als acteur. Daarom ben ik ook zo dankbaar en vereerd dat ik niet alleen in The Rookie speel, maar ook in alle andere series die hebben bijgedragen aan mijn carrière.
Volgens mij wordt weleens gezegd dat slechts tien procent van de acteurs volledig van acteren kan leven. Daarom besef ik heel goed hoeveel geluk ik heb. Ik neem het absoluut niet als vanzelfsprekend, want wat ik doe is een enorme luxe. Ik mag iedere dag mijn dromen najagen. Ik weet ook dat veel mensen nooit datzelfde gevoel van voldoening en geluk in hun werk ervaren als ik. Daarom waardeer ik het des te meer.
Maar om je vraag te beantwoorden, het was een moeilijke tijd. Ik had allerlei baantjes om rond te komen. Ik bezorgde bijvoorbeeld eten. Een verhaal dat ik vaak vertel, is dat ik ooit eten heb bezorgd bij Nathan Fillion, de hoofdrolspeler van onze serie. Dat was nog lang voordat The Rookie bestond. Volgens mij speelde hij toen nog in Castle. Dat is inmiddels heel wat jaren geleden. Ik was toen een jaar of 24 of 25. Dus ja, ik bezorgde eten bij Nathan. En nu, jaren later, is hij mijn T.O. in The Rookie. Dat is echt bizar. Het laat maar weer zien dat hard werken, toewijding, geloof in jezelf, doorzettingsvermogen en discipline uiteindelijk worden beloond.
Weet je nog hoe het voelde toen je dat eerste telefoontje kreeg dat je was gecast voor een grote serie?
Ja, absoluut.
Hoe was dat moment?
Volgens mij heb ik zelfs een traantje gelaten. Ik denk dat mijn echte doorbraak kwam toen ik Muhammad Ali mocht spelen in Godfather of Harlem. Op dat moment werkte ik aan de videogame NBA 2K20. Ik was bezig met de opnames en zat net in mijn lunchpauze toen mijn manager belde.
Hij zei: ‘Je hebt de rol van Muhammad Ali.’
Volgens mij begon ik meteen te huilen, omdat ik besefte dat al mijn harde werk eindelijk werd beloond.
Is het anders om een fictief personage te spelen dan iemand die echt heeft bestaan? Muhammad Ali is natuurlijk een wereldberoemde naam.
Zeker. Absoluut. Iedereen kent Muhammad Ali. Daarom heb ik me ook volledig voorbereid. Ik heb ontzettend veel beeldmateriaal bestudeerd, zijn manier van praten geoefend, zijn stem nagebootst en gewerkt met een dialectcoach. Ik heb zelfs zijn manier van lopen bestudeerd. Alles stond in het teken van zo geloofwaardig mogelijk Muhammad Ali worden.
Bij Miles ligt dat heel anders. Dat is een fictief personage, waardoor ik veel meer van mezelf in hem kan leggen. Ik kan samen met het personage groeien en ook aspecten van mijn eigen persoonlijkheid verwerken in wie Miles is. Dat maakt het spelen van een echt bestaand persoon heel anders dan het neerzetten van een fictief personage.
Je noemde net al Giancarlo Esposito. Je hebt met veel ervaren acteurs samengewerkt. Is er een advies dat je aan het begin van je carrière hebt gekregen en dat je altijd is bijgebleven?
Ik weet nog dat ik, toen ik net naar New York was verhuisd, met Jeffrey Wright ging lunchen. Ik was toen nog jong, een jaar of 22 of 23. Ik vroeg hem ‘Wat is de sleutel tot succes?’
Zijn antwoord was heel simpel. ‘Een lange adem.’
Hij zei dat ik vooral veel toneel moest spelen. En ik denk ook echt dat mijn carrière een vlucht nam zodra ik meer theater ging doen. De industrie ging zich toen als het ware voor me openen. Je moet in de eerste plaats om je vak geven. Je moet blijven werken aan je ambacht en het talent dat je hebt gekregen blijven ontwikkelen en verfijnen.
Daarom zeg ik jonge acteurs ook altijd, speel theater. Dat is de basis van acteren. Zo ben ik zelf ook begonnen. Acteurs die die spier echt blijven trainen, zijn uiteindelijk vaak degenen die het meest succesvol én het meest getalenteerd worden.
En in het theater krijg je natuurlijk ook meteen feedback van het publiek.
Absoluut. Daar kun je je niet achter verschuilen. Elke avond moet je het opnieuw waarmaken.
Naast acteren ben je ook schrijver. Je hebt de youngadultroman Nawlings geschreven. Ik las dat je daar zeven jaar aan hebt gewerkt. We kunnen dus wel zeggen dat het een echt passieproject is.
Zeker weten.
Was er iets specifieks waarover je wilde schrijven? Iets waarvan je als kind had gewild dat je het zelf had kunnen lezen?
Ja. Dit boek ís precies dat boek. Ik was als kind dol op fantasy, en dan vooral youngadultfantasy. Maar ik wenste altijd dat ik een verhaal kon lezen waarin ik mezelf terugzag. Mijn achtergrond, mijn cultuur, mijn muziek, mijn stijl, mijn identiteit.
Dat kon ik destijds nergens vinden. Natuurlijk, ik was nog een kind, en dat is inmiddels behoorlijk wat jaren geleden, dus de tijden waren anders. Dit project begon eigenlijk als een opdracht voor een vak op de universiteit. Daarna ben ik er gewoon mee doorgegaan. Uiteindelijk heeft het me zeven jaar gekost om het af te schrijven. Een paar maanden geleden is het eindelijk verschenen en ik ben er ontzettend blij mee.
Het boek speelt zich af in New Orleans, jouw geboorteplaats. De stad heeft een ontzettend rijke culturele identiteit. Waarom vond je het belangrijk om die cultuur zo nadrukkelijk in je verhaal te verwerken?
Ik zeg altijd dat New Orleans eigenlijk zelf een personage is in het boek.
De stad heeft zo’n unieke cultuur. Dat komt doordat New Orleans een van de oudste steden van Louisiana is en echt een smeltkroes van invloeden vormt. Je hebt er de Franse overheersing gehad, de Spaanse overheersing, de invloed van Haïti en natuurlijk de geschiedenis van de trans-Atlantische slavenhandel. Veel tot slaaf gemaakte Afrikanen kwamen via de haven aan de Golf van Mexico in New Orleans aan.
Juist daardoor heeft de stad zo’n rijke cultuur en geschiedenis. Dat zie je zelfs terug in de gebouwen. De architectuur is oud en draagt duidelijk Franse en Spaanse invloeden, en veel daarvan is gelukkig bewaard gebleven.
Dat wilde ik allemaal laten terugkomen in het boek. Ik wilde laten zien wat New Orleans echt New Orleans maakt. Het eten, de cultuur, alle verschillende invloeden, de folklore en de accenten. We hebben een heel specifiek accent in New Orleans. Ik heb er zelfs spraaklessen voor moeten volgen om het af te leren, maar het zit er nog steeds. Zodra ik weer terug ben in New Orleans, komt het meteen weer naar boven.
Alles wat New Orleans zo bijzonder maakt, wilde ik een plek geven in deze roman, zodat de stad echt aanvoelt als een personage op zich.
We hebben nog tijd voor één laatste vraag. Stel dat je de kans kreeg om met je jongere zelf te praten. Welk advies zou je hem geven?
Oei…Heb geduld.
Het gaat veel hard werken, discipline en doorzettingsvermogen kosten om te komen waar je uiteindelijk wilt zijn. Ik denk dat mensen die tegenslagen meemaken uiteindelijk sterker, gedrevener en gepassioneerder uit die ervaringen komen. Zoiets verandert je.
Ik heb zelf veel meegemaakt. Ik verloor mijn vader op jonge leeftijd, later ook mijn moeder. Toch moest ik mezelf blijven richten op een toekomst waarin ik het beste uit mezelf zou halen. Daarnaast wist ik ook dat ik een goed mens moest blijven, omdat mijn ouders vanuit de hemel op me neerkijken. Ik wil hun nalatenschap levend houden.
Dus tegen mijn jongere zelf zou ik zeggen: blijf hard werken. Luister niet naar alle ruis van buitenaf. Uiteindelijk zul je je dromen bereiken, maar dat lukt alleen met hard werken, discipline en doorzettingsvermogen.
Dat is een prachtige boodschap. En volgens mij kunnen we allemaal zien dat je uiteindelijk precies hebt gedaan wat je jezelf nu zou adviseren, ook al wist je dat toen nog niet.
Haha, toen wist ik het nog niet, maar nu wel.
