Voor zo’n klein land als Nederland hebben we een behoorlijke schare getalenteerde feelgood auteurs. Denk aan Marijke Vos, Lisette Jonkman of Susan Muskee. Iets minder bekend (nog!) is Emma Anna, die de New Adult (NA) feelgood Gewoon zoals we zijn schreef. Deze spicy romance behandelt niet alleen de ‘zullen ze elkaar krijgen’ vraag, maar behandelt ook heftigere thema’s zoals ziekte, (zelf)acceptatie en homohaat.

Gewoon zoals we zijn is verkrijgbaar als ebook en paperback. Wij ontvingen een recensie-exemplaar in ruil voor onze eerlijke mening.

Waar gaat Gewoon zoals we zijn over?

Door een zware infectie belandt de tweeëntwintigjarige Guus in het ziekenhuis. De infectie is zo ernstig dat zijn hand en een gedeelte van zijn onderarm geamputeerd moeten worden. Wanneer hij wakker wordt uit de zware operatie, komt hij tot de conclusie dat hij hallucineert.
O nee, toch niet!
Degene die hem verpleegt is niemand minder dan Emilio, de jongen op wie hij op de middelbare school jarenlang heimelijk verliefd was. Het kan gewoonweg niet erger…

Emilio is verbijsterd wanneer hij wordt ingedeeld om Guus Brandts Buys te verplegen. Guus was die ene jongen die tot het rijke, populaire groepje op school behoorde. De enige keer dat ze met elkaar hebben gepraat, was toen Guus zich in een benarde situatie bevond.
Emilio twijfelt of hij hem niet beter kan overdragen, want hij merkt dat hij extra begaan is met deze patiënt. En dat wordt alleen maar erger wanneer hij een gesprek afluistert tussen Guus en zijn vriendinnen…

Geen valse start

In Gewoon zoals we zijn duik je meteen in het verhaal. Guus’ hand is al geamputeerd en we beginnen in zijn ziekenhuiskamer. Veel auteurs hadden gekozen voor de makkelijke weg: introductie van de personages, het ziek worden, de hel naar het ziekenhuis toe, etc. Zo niet Emma Anna, die direct middenin het drama start. Je hand kwijtraken is niet zomaar iets, ik denk dat veel mensen niet eens kunnen voorstellen hoe ingrijpend zo’n bacterie en operatie zijn. De research is ook goed: uiteraard Googelde ik naar de vleesetende bacterie. Deze bestaat echt én is super gevaarlijk.

Wat ik heel goed vond aan Guus als personage is dat hij nergens als zielig of minderwaardig wordt weggezet, nu hij een handicap heeft. Hij vindt zichzélf wel zielig, maar zijn omgeving ziet hem nog steeds gewoon als Guus. Fijn dat er eens een hoofdpersonage is die niet superperfect is juist. Mooi dat Guus niet zomaar een rijkeluiskindje is (al ís hij dat natuurlijk wel, en dat weet hij zelf ook) maar dat er meer diepgang in hem schuilt.

Het gaat om de reis, niet het eindpunt

Natuurlijk blijft dit een feelgood/romance, dus je weet (ok spoilers als je dit echt niet ziet aankomen in dit genre, sorry): die krijgen elkaar wel uiteindelijk. Maar daar draait het in Gewoon zoals we zijn ook eigenlijk helemaal niet om. Het gaat juist om de karakterontwikkeling van Guus en Emilio. Guus moet leren omgaan met zijn handloze bestaan en hij moet ontdekken wat hij als toekomst wil. Naast Guus’ POV lezen we ook vanuit zijn love interest, Emilio.

Emilio is een gevoelige jongen die juist wel weet wat hij met zijn leven wil. Hij zit juist in de klem omdat hij worstelt met zijn geaardheid: is hij wel hetero? Wat voelt hij voor Guus? Kan hij er mee leven dat er mensen zijn die hem en vooral een eventuele relatie niet zien zitten? In Gewoon zoals we zijn komt ook een portie homohaat voor, helaas heel realistisch zoals het er ook echt aan toe kan gaan. Dat is naar, en je leeft daardoor extra met Emilio en Guus mee. Omdat het verhaal echt puur om de personages en hun ontwikkeling draait, is het overkoepelende plot niet wereldschokkend.

Emma Anna

Emma Anna is een pseudoniem, waaronder alle contemporary romance worden geschreven. Als (ook een pseudoniem) J.M. Anna brengt ze historische en fantasyboeken uit. Op haar eigen website omschrijft ze haar schrijfstijl:

Als je al enkele boeken van mij gelezen hebt, weet je misschien dat ik van niet-alledaagse thema’s hou, van het schrijven over taboe-onderwerpen en ik laat je graag verliefd worden op personages die ‘echt’ voelen. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor romantiek en de psyche van de mens, het meest bijzondere wezen dat er mijns inziens bestaat.

Na het lezen van Gewoon zoals we zijn, en eerder al Ooit in september kan ik deze statement bevestigen. De thema’s zijn niet die standaard romance thema’s en Guus en Emilio voelen aan alsof ze echt kunnen bestaan. Het was nog net niet zoeken naar de beroemde Insta van Guus want die was vast fantastisch geweest. De schrijfstijl zorgt er voor dat je door dit boek heen vliegt.

Gewoon zoals we zijn: conclusie

Heb je zin in een feelgood die belangrijke thema’s bespreekt vol met echte personages? Dan is dit het boek voor jou. Hou er wel rekening mee dat dit een NA is en dat er behoorlijk steamy scènes inzitten (al kun je die natuurlijk altijd skippen als het echt je ding niet is). Het wordt tijd dat deze auteur landelijke bekendheid krijgt.