Na jarenlang van het Hollywoodtoneel verdwenen te zijn, niet eens door eigen schuld, is Brendan Fraser langzaam maar zeker aan het terugkeren op het witte doek. Waar hij eerst indruk maakte in The Whale, doet hij dat nu met het emotionele Rental Family. Een emotionele film als deze is altijd riskant om te maken. In de handen van de verkeerde regisseur kan het namelijk een zoetsappig geheel worden. Gelukkig is dat niet het geval. Door de sterke performances van Fraser en de rest van de cast, visueel indrukwekkende beelden en een sterk script is dit een film geworden met diepgang en een belangrijke boodschap.
Waar gaat Rental Family over?
Philip Vanderploeg (Fraser) is een acteur van middelbare leeftijd die zeven jaar geleden naar Japan verhuisde om te spelen in een reclame voor tandpasta. Zijn carrière is daarna niet echt fenomenaal te noemen. Hij speelde nog in wat slechte producties en worstelt om nieuw werk te vinden. Dit verandert allemaal als hij geboekt wordt om een rouwende Amerikaan te spelen tijdens een nepbegrafenis. Er schijnt een hele business te zijn in Japan waarbij neppe familieleden ingehuurd kunnen worden voor verschillende doeleinden. Philip heeft er talent voor en wordt al snel geboekt in de rollen van vader, vriend en journalist. Maar hoe lang kan hij doen alsof, als ook hij snakt naar menselijke connectie?
Een film over menselijkheid
Vanaf het begin af aan is het duidelijk dat dit een film is die een belangrijk thema aan bod laat komen, namelijk eenzaamheid. In het begin van de film zien we Philip alleen in zijn kleine appartement zitten, terwijl hij kijkt naar het gebouw tegenover hem en hoe al die mensen hun leven leiden. Sommigen gelukkig, anderen ook alleen. Het concept van de film is gebaseerd op een echt bestaand businessmodel uit Japan, een land waar eenzaamheid een groot probleem is. Philip realiseert zich al snel dat hij niet de enige eenzame ziel is. Zo speelt hij een verdrietige Amerikaan tijdens een nepbegrafenis, een Canadese man die ‘trouwt’ met een Japanse vrouw om haar ouders gelukkig te maken, en speelt hij ook videogames met een eenzame man.
Het zijn echter twee andere banen die het morele aspect van de hele business in twijfel trekken. Zo moet Philip zich voordoen als de vader van een meisje (Shannon Gorman) dat niet eens weet wie haar echte vader is, en speelt hij een journalist die de legendarische, maar vergeten acteur Kikuo (Akira Emoto) moet interviewen, die beginnende dementie heeft. Philip vraagt zich vaak af of het wel goed is waar hij mee bezig is. Want laten we eerlijk zijn: een vader inhuren voor je dochter, al is het maar voor een paar weken, is niet per se een schoolvoorbeeld van goed ouderschap.
Sterke cast en visueel indrukwekkend
Een film als Rental Family wordt voornamelijk gedragen door de sterke cast. Dat Fraser een goed acteur is, wisten we natuurlijk al. Maar hij draagt de film niet alleen. De debuterende Gorman is een excellente tegenspeler als de eigenzinnige nepdochter Mia. Maar ook Philips collega’s Aiko (Mari Yamamoto), Shinji (Takehiro Hira) en Kota (Fumiya Kimura) bieden goede afwisseling in de film. Ook de relatie tussen Philip en de dementerende Kikuo wordt excellent uitgebeeld door Fraser en Emoto.
Rental Family wisselt emotionele momenten af met humor, zonder een persiflage te worden. Het houdt de film luchtig, maar ondermijnt de emotionele boodschap niet. Tel daarbij op dat de film er visueel ook indrukwekkend uitziet, met beelden die haast lijken op een droom, en je hebt een recept voor een excellente film over de kwetsbaarheid van mensen.
Conclusie
Rental Family laat weer zien dat we maar wat blij zijn dat Fraser weer in de spotlight staat. De film raakt emotionele snaren, zonder op enig moment ook maar zoetsappig te worden. Het is een testament aan het feit dat, ondanks dat we individuele levens leiden, we oog moeten blijven houden voor elkaar. Een dikke aanrader dus.
Rental Family
Bioscoop
