The End of Oak Street review: bloederige dinosaurusfilm is vooral heel erg campy

Eerdere films waarin dinosaurussen de moderne wereld binnenkwamen, lieten ons al zien dat het vrijwel onmogelijk is om samen te leven met deze prehistorische dieren. In The End of Oak Street, de nieuwe blockbuster van regisseur David Robert Mitchell, krijgen we nogmaals te zien waarom het hele Jurassic Park-idee misschien toch niet zo verstandig was. Alleen gebeurt dat hier op een wat gruwelijkere wijze dan in de klassieke films. In deze door de jaren 80 geïnspireerde film is het namelijk één groot bloedbad.

Waar gaat The End of Oak Street over?

Denise (Anne Hathaway) en Greg (Ewan McGregor) lijken samen met hun twee kinderen een gelukkig gezin te vormen. Dat blijkt echter verre van de realiteit. Denise is bezig met een boek over een vrouw die haar gezin wil verlaten en Greg heeft een alcoholprobleem door het feit dat financieel niet voor zijn gezin kan zorgen. Wanneer op een avond een vreemd licht ervoor zorgt dat hun hele buurt in een prehistorisch tijdperk terechtkomt, moet het gezin alles op alles zetten om samen te overleven en een weg terug naar huis te vinden.

Zo campy als iets

The End of Oak Street is niet per se een film die je heel serieus moet nemen. Natuurlijk probeert Mitchell er nog een verhaal in te stoppen, maar waar de film begint als een duidelijke ode aan Spielberg, verandert hij al snel in een absurde horrorfilm. Geen zorgen. De film is prima te kijken voor horrorhaters, maar wie gevoelig is voor bloed en rondvliegende lichaamsdelen, is gewaarschuwd. Niemand wordt gespaard.

Soms moet je als kijker simpelweg de knop omzetten en niet te veel nadenken over wat er nu in hemelsnaam op het grote scherm gebeurt. De beste momenten ontstaan juist wanneer de paniek toeslaat en het gezin volledig in de overlevingsmodus terechtkomt. De hysterie werkt aanstekelijk en zorgt ervoor dat de film ondanks zijn gebreken behoorlijk vermakelijk blijft.

Tegelijkertijd maakt de film regelmatig keuzes waarbij je als kijker even je wenkbrauwen optrekt. Sommige personages reageren op situaties op een manier die vooral bedoeld lijkt om het verhaal naar de volgende actiescène te krijgen. Logisch handelen staat daardoor niet altijd bovenaan het lijstje. Maar goed, niemand van ons weet hoe we zouden reageren als we plotseling door een berg dinosaurussen worden achtervolgd.

Gelukkig zit het tempo er goed in. Hoewel een aantal scènes weinig toevoegen en de film daardoor af en toe wat onevenwichtig aanvoelt, blijft er voldoende gebeuren om de aandacht vast te houden. The End of Oak Street weet in ieder geval precies wat voor film het wil zijn: groot, bloederig, absurd en vooral niet te serieus.

Niet het beste werk van McGregor en Hathaway

Ondanks het feit dat The End of Oak Street vermakelijk genoeg is, is dit niet het beste werk van McGregor en Hathaway. Dat ligt overigens niet zozeer aan de acteurs zelf, maar vooral aan het script. Beide acteurs krijgen simpelweg te weinig materiaal om echt iets interessants met hun personages te doen.

McGregor doet het prima als de eeuwige optimist, terwijl Hathaway overtuigt als een moeder die koste wat kost haar gezin probeert te beschermen. Het feit dat de twee ervoor kiezen om hun huwelijksproblemen uit te vechten terwijl hun leven op het spel staat, is zeker een keuze. Geen goede keuze, maar dat ter zijde.

De personages reageren vooral op wat er om hen heen gebeurt. We krijgen veel angstige blikken, geschreeuw en vluchtpogingen, maar weinig momenten waarin de personages zich echt verder ontwikkelen. Hathaway en McGregor zijn overtuigend genoeg om de emotionele momenten te dragen, maar het script geeft ze simpelweg onvoldoende ruimte om boven het materiaal uit te stijgen.

Niet alle dinosaurussen overtuigen

Ook visueel weet The End of Oak Street niet altijd te overtuigen. Dat is misschien niet helemaal verrassend met een budget van 80 miljoen dollar. Voor een film van dit formaat is dat niet heel hoog. Toch valt vooral op dat niet alle dinosaurussen even overtuigend uit de verf komen.

De film kiest bovendien niet voor bijzonder artistieke of vernieuwende manieren om de prehistorische dieren in beeld te brengen. De dinosaurussen zijn er vooral om voor chaos en bloedvergieten te zorgen. Dat past bij de campy toon, maar zorgt er ook voor dat sommige scènes er minder indrukwekkend uitzien dan je van een moderne dinosaurusblockbuster zou verwachten.

En dan is er nog een scène waarin we twee dinosaurussen de liefde zien bedrijven. Dat is toch weer een zin waarvan we nooit hadden gedacht dat we die ooit zouden typen.

Conclusie

The End of Oak Street is niet per se een bijzondere film, maar wel een vermakelijke zomerblockbuster. Het verhaal is dun, de personages hadden aanzienlijk meer diepgang kunnen gebruiken en de CGI is niet altijd even overtuigend. Toch weet de film dankzij het hoge tempo, de absurde situaties en het flinke bloedvergieten regelmatig te vermaken.