Silver Elite geeft je bijna precies wat je ervan verwacht: een mengsel tussen The Hunger Games en Divergent, maar dan met spice. Ondanks dat het een boek voor 18+ is, leest het (ten goede of ten kwade) als een young adult-verhaal. Denk bijvoorbeeld aan de klassieke liefdesdriehoek en de speciale hoofdpersoon die overal goed in is.
Tegelijkertijd kan het niet écht bieden wat je zoekt in een dystopian boek. De auteur gebruikt de dystopische wereld namelijk vooral als “decoratie”, in plaats van dat het boek echt iets te zeggen heeft.
Of je dit boek fantastisch of afschuwelijk vindt, hangt nogal van je mindset af.
We hebben Silver Elite ontvangen als recensie-exemplaar.
Waar gaat Silver Elite over?
Magische krachten kunnen je dood worden, tenzij je niemand vertrouwt, tegen iedereen liegt en niet valt voor je grootste vijand
In Silver Elite volgen we Wren, die haar ouders op jonge leeftijd is verloren en samen met haar oom is ondergedoken. Na jarenlang oefenen met haar mentale krachten, haar vechtkunsten en haar scherpschuttersvaardigheden, is ze het leven op de boerderij zat. Ze is inmiddels twintig en wil meer doen voor de rebellie dan de voorzichtige acties waar ze tot op heden aan bijdraagt. Het is tijd om het regime dat Wren meteen dood zou maken vanwege haar krachten, omver te gooien. En laat zij nou precies een van de krachtigste “Modified” ooit zijn.
Wren krijgt de kans om haar vijand te infiltreren wanneer ze per ongeluk geforceerd wordt om opgeleid te worden tot Silver Block-lid. Terwijl ze zich staande probeert te houden in het meest elite trainingsprogramma, spioneert en saboteert Wren zoveel als mogelijk. Helaas is deze training niet voor watjes en kun je er zelfs aan sterven, zeker wanneer je al je magische krachten constant moet verbergen.
Oh ja en natuurlijk wordt Wren verliefd op haar leidinggevende: Cross Redden, zoon van de leider van het regime dat haar dood wil hebben. Dus: kiest Wren voor zichzelf, voor haar mede-Modified-mensen of voor “de liefde”?
Dat klinkt als een YA-boek
Klopt. Silver Elite leest ook echt als een YA-boek waarvan de leeftijd van de personages theoretisch iets is opgehoogd, zodat er spice kan plaatsvinden. Tegelijk gedragen ze zich nog wel als (behoeftige) tieners. Cross zet zijn hele carrière, status en plek in zijn familie op het spel, alleen maar omdat hij zich aangetrokken voelt tot een meisje dat veel jonger is dan hij en ook nog eens zijn ondergeschikte is. De impulsieve Wren maakt het zichzelf veel moeilijker om haar ware identiteit geheim te houden, om haar liefde aan Cross te bewijzen, waarop Cross meteen zegt dat dat echt heel dom was.
Als je superhard aangaat op romantasy, liefdesdriehoeken, fated mates, enemies-to-lovers en natuurlijk op spicy scènes, dan is dit boek wat voor jou. (Al flirten Wren en Cross vanaf seconde 1, dus echt enemies-to-lovers is het niet.)
Ben jij juist iemand die dat cringe vindt en niet per se spice hoeft te lezen? Sla Silver Elite dan gerust over en pak bijvoorbeeld The Sunbearer Trials op. Dat is een soort Hunger Games met Latinx sfeer.
Silver Elite blijft erg oppervlakkig
Ondanks dat de eerste paar hoofdstukken erg vermakelijk zijn, met Wren als scherpschietende Katniss, wordt het verhaal als snel oppervlakkig, voorspelbaar en traag. De schrijfstijl is meer ’tell’ dan ‘show’, de personages hebben geen diepgang en het boek geeft ook geen kritiek op de samenleving. Er zit nergens een boodschap in en het zet je niet aan het denken, zoals The Hunger Games en Divergent dat bijvoorbeeld wel doen.
Toegegeven, Silver Elite leest wel heel makkelijk weg. Ik had ‘m zelf in twee dagen uit, ondanks de dikte van 500+ pagina’s. Het is dus echt een boek waarbij je je hersen kan of moet uitzetten.
Alleen maar perfecte personages
Had ik al gezegd dat Wren overal goed in is? Ze is niet alleen de sterkste Modified ooit, ze kan vechten en schieten als geen ander. Het enige waar ze slecht in is, is theorie leren. Natuurlijk is ze ook prachtig en heeft ze een perfect lichaam, op een brandwond op haar heup na (niet eens echt zichtbaar dus). Die brandwonden heeft ze nodig om haar identiteit te beschermen. Daarover later meer. Desondanks voelt elke man die ook maar enigzins een vergelijkbare leeftijd als Wren heeft, zich tot haar aangetrokken. Hoe kan het ook anders?
Ook voor de rest van de personages geldt dat bijna iedereen able-bodied, aantrekkelijk, wit, neurotypisch en overal goed in is. Gelukkig hebben we wel iets van diversiteit, namelijk in Wrens beste vriendin en diens vader. Die vriendin is een zwarte lesbiënne zonder love interest en zonder happy end, wat neigt naar ‘bury your gays’. Ook haar zwarte vader gaat een grimmige toekomst tegemoet. Niet heel gelukkig dus.
De worldbuilding is op z’n zachtst gezegd matig
Terug naar die brandwond. Elke Modified heeft een soort huidaandoening: één rode cirkel die ergens op hun lichaam verschijnt. Wren heeft die brandwond om dat teken te verbergen. Maar, de aderen van Mods worden ook zilver als ze hun krachten gebruiken. Behalve bij Wren natuurlijk, want Wren is speciaal (not like other girls, erg Twilight).
Wat hier allemaal het doel van is of waarom dit zo is, wordt niet echt uitgelegd, los van dat Mods geïdentificeerd moeten kunnen worden voor het verhaal. Daarbij komt dat de hele reden dat Mods bestaan, pas na eenderde van het boek in een paar zinnen wordt geïnfodumpt. Matig.
Wat echt ernstig is aan dit boek
Tot dit punt kun je nog zeggen: het is een kwestie van smaak of Silver Elite je bevalt of niet. Als je geen behoefte hebt aan diepgang, als je diversiteit niet zo belangrijk vindt en als je gewoon een snackable spicy boek wil lezen, dan kun je hier prima van genieten. Toch moeten we het even over de strafkampen hebben.
Strafkampen zijn geen vakantiepark
Mensen waarvan het bekend is dat ze Mods zijn, worden naar strafkampen gestuurd. Er wordt actief op ze gejaagd en ze worden geëxecuteerd of gevangengenomen door de mensen zonder krachten. In de strafkampen moeten ze 12-urige werkdagen maken om zout te verzamelen. Alleen maar omdat ze onderdak en eten krijgen, ziet de hoofdpersoon dit als een “gouden kooi”. Ze ziet een strafkamp als “duizend keer beter dan het begraven van hun lichamen”. Zouden de Mods die worden uitgebuit daar hetzelfde over denken…?
Zó slecht zijn ze toch niet?
Daarbij komt dat als de niet-Mods (Primes) iets gruwelijks en mensonterend zeggen over de Mods, dat niemand daar iets van zegt. Wren praat hun woorden en daden vaak goed in haar hoofd, omdat ze haar accepteren zolang ze niet weten dat ze een Mod is. Zolang Wren mensen niet actief een Mod ziet doodmaken, kunnen ze zo slecht niet zijn, toch?
Waar is de kritiek?
Dit alles zou interessant kunnen zijn, omdat Wren juist laat zien hoe heftig indoctrinatie kan zijn. Maar, het hele verhaal lijkt te accepteren dat de wereld zo is in plaats van kritiek te hebben op de onderdrukking. Wren denkt niet eens na over hoe het anders zou kunnen, behalve dat het regime weg moet. Beide kanten doen slechte dingen, dus dan is het in balans, ofzo?
Als je hier meer over wil lezen, raad ik de utigebreide recensie van Ageless aan.
Ondanks “powervrouw” Wren is Silver Elite vrij vrouwonvriendelijk
Veel 5-ster recensies van Silver Elite zien Wren echt als een krachtige vrouw die haar eigen boontjes dopt. Ze heeft inderdaad veel vaardigheden om zelfstandig te zijn, en toch laat ze haar leven leiden door welke mannen ze wel of niet aantrekkelijk vindt en is ze compleet afhankelijk van Cross. Zo sterk laat de auteur Wren helaas niet zijn, omdat de romantiek moet gebeuren.
Verder wil ik nog even benoemen dat dit boek me op verschillende momenten een vies gevoel gaf:
- Wren ontmoet Cross minuten nadat ze intiem is geweest met iemand anders en gelijk zou Wren ook met hem naar bed willen
- Cross blijft Wrens grenzen overgaan. Als lezer weten we dat ze sommige dingen stiekem wel aantrekkelijk vindt, maar dat weet hij niet. Creepy, waardoor de chemie totaal niet overkomt
- Daarnaast: Cross is Wrens leidinggevende, die haar in de gevangenis kan gooien als hij daar zin in heeft en haar ook nog ter plekke dood kan schieten wanneer hij ontdekt dat ze een Mod is. Die power dynamic voelde voor mij echt smerig
- Wren en een van de andere vrouwelijke recruits moeten zich voordoen als sekswerkers om de training te kunnen halen. De mannelijke recruits? Die mogen gewoon van het uitzicht genieten
- Alle vrouwen zijn in deze wereld verplicht om met medicatie zwangerschap te voorkomen totdat ze bij de regering aangeven dat ze aan kinderen willen beginnen. Waar is de privacy? En hoezo ligt deze verantwoordelijkheid volledig bij de vrouwen? Waarom zitten de mannen hier niet (ook) aan?
Veel potentie, weinig resultaat
Een volwassen mix van The Hunger Games en Divergent klinkt fantastisch. Ook de eerste paar hoofdstukken waren veelbelovend, maar Silver Elite weet helaas niet te leveren. Over de schrijfstijl en gebrekkige worldbuilding kan ik nog heen kijken, maar met het gebrek aan een kritische boodschap, personages met diepgang en diversiteit slaat dit boek voor mij totaal de plank mis. Het is dan ook geen aanrader en ik ben niet van plan om de rest van de serie te lezen.
