Primetime review: Robert Pattinson laat zien hoe dun de grens tussen goed en kwaad is

Het is een verhaal zo oud als de tijd. Iemand is ervan overtuigd dat hij goed werk verricht, maar als er macht en beroemdheid bij komen kijken, dan vervagen de grenzen. Dat was ook het geval bij presentator Chris Hansen, die van 2004 tot en met 2007 het programma To Catch A Predator presenteerde. Het programma was populair, maar ook erg controversieel, met als hoogtepunt de zelfmoord van een officier van justitie terwijl de camera’s draaiden. Het programma en diens presentator zijn nu de hoofdrolspelers in de nieuwe film Primetime met Robert Pattinson als Hansen. Een interessante kijk in het leven van een journalist die dacht goed bezig te zijn, maar toch net te ver ging.

Waar gaat Primetime over?

In 2006 staat televisiehost Chris Hansen (Robert Pattinson) op het punt om geschiedenis te schrijven met het programma ‘To Catch a Predator’, waarin volwassen mannen die denken een afspraak te hebben met een minderjarige in de val worden gelokt en geconfronteerd worden met hun daden. Maar wanneer het netwerk steeds meer eisen stelt, moet het programma ook steeds extremer worden. Dit met alle gevolgen van dien.

Stof tot nadenken

Primetime is geen makkelijke film om te kijken. Vooral de eerste helft van de film bestaat voornamelijk uit dialogen en weinig actie. Daar moet je van houden, maar wie daar doorheen kan prikken, eindigt wel met een interessant verhaal dat belangrijke vragen stelt. De voornaamste vraag is: wat maakt iemand kwaadaardig? Gedurende de hele film is het antwoord op die vraag niet duidelijk. Hansen zelf gelooft dat wat hij doet goed is, maar ook hijzelf is niet vies van controverses. Iets wat hem ook in deze film achtervolgt.

De overige personages van Primetime zijn daarin ook erg interessant. Voornamelijk Dan Plum, gespeeld door Skyler Gisondo, worstelt met de vraag of wat hij doet nu echt zo goed is. De producers van de show zoeken alleen maar de sensatie op om een beter verhaal te maken. En die zogenaamde pedofielen, hoeveel van hen werden gemanipuleerd? Wanneer gaat iemand echt een grens over?

Pattinsons meesterlijke performance

De echte Chris Hansen is het er niet mee eens, maar Pattinson zet wederom een meesterlijke performance neer. Zijn acteerwerk draagt bij aan het ongemakkelijke gevoel dat je hebt als kijker. Pattinsons Hansen heeft geen enkele problemen met de levensvragen waar wij mee worstelen. Integendeel, een belangrijk onderdeel van de film is het genot dat Hansen ervaart vlak voordat hij iemand confronteert. De man mist empathie en is erg manipulatief. Pattinson weet wederom in een rol te kruipen en er compleet in te verdwijnen. Een talent dat weinig A-listers in Hollywood nog in de vingers hebben.

Visueel is de film ook een feestje. Er wordt gebruikgemaakt van interessante camerahoeken en licht en duisternis om de gemoedstoestand van de personages te belichten. Echter is Primetime geen geheel accurate beschrijving van gebeurtenissen, aangezien er best nogal wat vrijheden zijn genomen met de tijdlijn en gebeurtenissen.

Conclusie

Primetime is geen historisch accurate film, maar wel eentje die je aan het denken zet. Geen enkel personage is te vertrouwen en dat levert, in combinatie met goed camerawerk, toch een interessante film op die noeen tijdje rond zal spoken in je hoofd.