Street Fighter recensie: kleurrijke gameverfilming vol actie en spierballen

Na de jaren negentig en beginjaren 2000s leek niemand verfilmingen van video games nog aan te durven raken. De kwaliteit van de films lag namelijk in de negende cirkel van de hel en zelfs als cultklassiekers sloegen ze niet aan. Street Fighter was een van die gamefranchises die in 1994 een tragische verfilming kreeg. Daarna leek niemand op een nieuwe verfilming te wachten. Toch is de verfilming nu hier. Kleurrijk, over-de-top, met genoeg spieren om alle gymbros te laten watertanden. Een vermakelijke rit, maar geen hoogstandje.

Waar gaat Streetfighter over?

In 1993 raken de van elkaar vervreemde Street Fighters Ryu (Andrew Koji; Bullet Train) en Ken Masters (Noah Centineo; Black Adam) opnieuw verwikkeld in een gevecht wanneer de mysterieuze Chun-Li (Callina Lang; Presence) hen rekruteert voor het volgende World Warrior Tournament: een mededogenloze en allesbepalende krachtmeting. Maar achter dit toernooi gaat een dodelijke samenzwering schuil waardoor ze het niet alleen tegen elkaar moeten opnemen, maar ook tegen de demonen uit hun verleden. En als ze niet winnen, is het Game Over!

Matig verhaal maar wel vermakelijk

Natuurlijk ga je een film als deze niet kijken omdat je ontroerd wilt worden door het diepe verhaal over iemand die de duisternis in zichzelf moet verslaan. Ja, dat moet hoofdpersoon Ryu wel, maar het is meer een bijzaak om het verhaal verder te brengen, dan een diepgaande analyse van de mens. Begrijpelijk ook, want zeg je Street Fighter, dan zeg je epische gevechten en absurde personages.

Die bekende personages, die zitten er allemaal in, inclusief hun signature moves, weinige kleding en gekke kapsels. Het is duidelijk dat regisseur Kitao Sakurai liefde heeft voor het spel en het allemaal niet al te serieus neemt. De gevechten duren niet lang, maar de choreografie is prima en de manier waarop het in beeld is gebracht ziet er goed uit. Het verschil met Mortal Kombat is dat er hier iets minder gebruik wordt gemaakt van CGI tijdens de gevechten. Voor het grootste deel voelt het alsof je naar echte martial artists aan het kijken bent, hoe absurd ze er ook uit zien.

Sakurai heeft ook een achtergrond in komedie en dat zien we ook wel terug in Street Fighter. Hoewel niet eerdere grap landt, net zoals niet iedere stoot zijn target vindt, zijn er genoeg momenten die je doen lachen.

Steengoede bad guy

Qua acteerwerk hoef je geen oscarwaardige performances te verwachten. De hele film is camp en over-de-top, dus het acteerwerk is daarop geen uitzondering. Voor sommige personages werkt dat iets beter dan anderen. Het hoogtepunt van de film is toch wel de slechterik Lord Bison. David Dastmalchian speelt hem op een geniale manier. Ook campy en over-de-top, maar toch met voldoende dreiging om hem op recht een goede bad guy te maken. En een film als deze is niets zonder een goede schurk die het leven van de helden moeilijk maakt.

Conclusie

Zolang je niet al teveel van Street Fighter verwacht, is het oprecht een vermakelijke film. Het is kleurrijk en het tempo zit er goed in, soms ten koste van het verhaal. Al met al is het het beste om gewoon te ontspannen en de film je als een roundhouse kick in je gezicht te laten raken.